Ghazal 203: Des années durant, notre cahier fut en gage pour le vin vermeil

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
رونق می‌کده از درس و دعای ما بود

نیکی پیر مغان بین که چو ما بدمستان
هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود

دفتر دانش ما جمله بشویید به می
که فلک دیدم و در قصد دل دانا بود

از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل
کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود

دل چو پرگار به هر سو دورانی می‌کرد
و اندر آن دایره سرگشتهٔ پابرجا بود

مطرب از درد محبت عملی می‌پرداخت
که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود

می‌شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی
بر سرم سایهٔ آن سرو سهی بالا بود

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق‌پوشان
رخصت خبث نداد ار نه حکایت‌ها بود

قلب اندودهٔ حافظ بر او خرج نشد
کاین معامل به همه عیب نهان بینا بود

Des années durant, notre cahier fut en gage pour le vin vermeil ;
l'éclat de la taverne venait de nos leçons et de nos prières.

Vois la bonté du vieux mage : tout ce que nous faisions, mauvais ivrognes,
était beau au regard de sa générosité.

Lavez de vin tout notre cahier de savoir,
car j'ai observé le ciel : il en voulait au cœur du sage.

Demande cela aux idoles, ô cœur, si tu sais reconnaître la beauté,
car celui qui l'a dit voyait clair dans la science du regard.

Le cœur, comme un compas, tournait de tous côtés,
et dans ce cercle il était égaré, quoique ferme sur son pied.

Le ménestrel jouait, de la douleur d'amour, un air
qui faisait filtrer le sang aux cils des sages du monde.

Je m'épanouissais de joie, car comme la rose au bord du ruisseau
j'avais sur la tête l'ombre de ce cyprès élancé.

Mon vieux maître couleur de rose, au sujet des porteurs de bleu,
n'a pas permis la médisance ; sinon, il y aurait eu des histoires.

La fausse monnaie dorée du cœur de Hafez n'a pas eu cours auprès de lui,
car ce marchand voyait tout défaut caché.