Ghazal 210: Hier soir, dans notre cercle, on contait l'histoire de tes tresses

دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود
تا دل شب سخن از سلسلهٔ موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می‌گشت
باز مشتاق کمان‌خانهٔ ابروی تو بود

هم عفاالله صبا کز تو پیامی می‌داد
ور نه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت
فتنه‌انگیز جهان غمزهٔ جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم
دام راهم شکن طرهٔ هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من
که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر
کز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

Hier soir, dans notre cercle, on contait l'histoire de tes tresses ;
jusqu'au cœur de la nuit on a parlé de la chaîne de tes cheveux.

Le cœur, qui roulait dans le sang sous la flèche de tes cils,
désirait de nouveau l'arc de ton sourcil.

Dieu pardonne aussi au vent d'est, qui donnait un message de toi ;
sinon nous n'avons rencontré personne qui vînt de ta rue.

Le monde ne savait rien du tumulte et du trouble de l'amour ;
ce qui a soulevé le désordre du monde, c'est ton œillade de sorcier.

Moi, l'égaré, j'étais aussi parmi les gens de la sûreté ;
le piège de mon chemin fut le pli de ta boucle noire.

Défais le lien de ta robe, pour que mon cœur se dénoue,
car l'aise que j'avais me venait de ton côté.

Par ta fidélité, passe près de la tombe de Hafez,
qui quittait le monde en désirant ton visage.