Ghazal 209: La mort de ce blessé par ton sabre n'était pas écrite

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود

من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم
هیچ لایق‌ترم از حلقهٔ زنجیر نبود

یا رب این آینهٔ حسن چه جوهر دارد؟
که در او آه مرا قوت تأثیر نبود

سر ز حسرت به در میکده‌ها برکردم
چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

نازنین‌تر ز قدت در چمن ناز نرست
خوش‌تر از نقش تو در عالم تصویر نبود

تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم
حاصلم دوش به جز نالهٔ شبگیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع
جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود

آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو
که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود

La mort de ce blessé par ton sabre n'était pas écrite ;
sinon, ton cœur sans pitié n'a manqué à rien.

Quand moi, le fou, je lâchais ta chevelure,
rien ne me convenait mieux que l'anneau d'une chaîne.

Seigneur, de quelle substance est ce miroir de beauté,
que mon soupir n'ait eu sur lui aucun pouvoir ?

De regret, j'ai levé la tête à la porte des tavernes,
puisqu'au couvent pas un vieillard ne te connaissait.

Rien de plus gracieux que ta taille n'a poussé dans la prairie de la grâce ;
rien de plus beau que ton image n'a existé au monde des images.

Espérant comme le vent d'est atteindre de nouveau ta rue,
je n'ai rien recueilli hier soir que la plainte d'avant l'aube.

J'ai tant enduré de toi, ô feu de la séparation, que comme la bougie
je n'avais d'autre recours contre toi que mon propre anéantissement.

Le tourment du chagrin de Hafez sans toi était un verset
qui n'avait besoin de commentaire pour personne.