Ghazal 222: Quiconque s'en va du bout de ta rue par lassitude

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند، به جلالت برود

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیل دل گم‌گشته! خدا را مددی
که غریب ار نبرد ره، به دلالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی
بو که از لوح دلت نقش جهالت برود

Quiconque s'en va du bout de ta rue par lassitude,
son affaire n'avancera pas, et pour finir il partira dans la honte.

Une caravane qui a pour escorte la protection de Dieu
fait halte avec faste et repart avec majesté.

Le cheminant trouve la voie de l'ami par la lumière de la guidance,
car il n'arrive nulle part s'il marche dans l'égarement.

À la fin de ta vie, prends ton désir du vin et de l'aimée ;
dommage pour les heures qui s'en vont tout entières dans l'oisiveté !

Ô guide du cœur égaré, pour l'amour de Dieu, un secours,
car l'étranger, s'il ne trouve pas la route, va par un guide.

Le jugement sur la sobriété et l'ivresse tient tout entier à la fin ;
nul n'a su dans quel état il partira au bout du compte.

Hafez, prends en main une coupe à la source de la sagesse ;
peut-être la marque de l'ignorance s'effacera-t-elle de la tablette de ton cœur.