Ghazal 223: Jamais ton image ne quittera la tablette de mon cœur et de mon âme

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال دهنت
به جفای فلک و غصهٔ دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد، وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود، از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

Jamais ton image ne quittera la tablette de mon cœur et de mon âme ;
jamais ce cyprès à la démarche gracieuse ne sortira de ma mémoire.

De mon esprit égaré, la pensée de ta bouche
ne s'en ira pas, malgré la cruauté du ciel et le chagrin du temps.

Dans la prééternité, mon cœur a noué un lien avec le bout de ta boucle ;
jusqu'à l'éternité il ne se dérobera pas ni ne reniera son pacte.

Tout ce qui pèse sur mon pauvre cœur, hormis le fardeau de ton chagrin,
quittera mon cœur ; ce fardeau-là ne le quittera pas.

Ton amour a pris place dans mon cœur et mon âme de telle sorte
que si ma tête s'en va, il ne quittera ni le cœur ni l'âme.

Si mon cœur court après les belles, il est excusable ;
il souffre : que peut-il faire sinon chercher un remède ?

Quiconque veut ne pas errer égaré comme Hafez
ne doit pas donner son cœur aux belles ni courir après elles.