Ghazal 224: Heureux le cœur qui ne court pas toujours après le regard

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار
چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که آبروی شریعت بدین قدر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم
که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری
وفای عهد من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم
چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید
چو باشه در پی هر صید مختصر نرود

بیار باده و اول به دست حافظ ده
به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

Heureux le cœur qui ne court pas toujours après le regard,
qui ne va pas sans savoir à chaque porte où on l'appelle.

Mieux vaudrait pour moi ne pas convoiter cette lèvre douce,
mais comment la mouche n'irait-elle pas vers le sucre ?

Ne lave pas de larmes le noir de mon œil éprouvé par le chagrin,
car l'image de ton grain de beauté ne quitte jamais ma vue.

Comme le vent d'est, ne me refuse pas ton parfum,
car sans le bout de ta boucle je ne peux pas vivre.

Ô cœur, ne sois pas ainsi vagabond et de tous lieux,
car avec ce talent aucune affaire ne te réussira.

Ne me regarde pas avec mépris dans mon ivresse,
car l'honneur de la Loi ne se perd pas pour si peu.

Moi, mendiant, je désire une belle à la taille de cyprès
dont on n'entoure la ceinture qu'avec argent et or.

Toi qui, par la noblesse du caractère, es un autre monde,
que la fidélité à mon pacte ne sorte pas de ton esprit.

Je ne vois personne au registre plus noir que moi ;
comment la fumée du cœur ne me monterait-elle pas à la tête, comme au calame ?

Ne m'égare pas avec la couronne de la huppe, car le faucon blanc
ne court pas comme l'épervier après chaque menue proie.

Apporte le vin et donne-le d'abord dans la main de Hafez,
à condition que les propos ne sortent pas de l'assemblée.