Ghazal 229: La fortune ne me donne aucun signe de la bouche de l'ami

بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
دولت خبر ز راز نهانم نمی‌دهد

از بهر بوسه‌ای ز لبش جان همی‌دهم
اینم همی‌ستاند و آنم نمی‌دهد

مردم در این فراق و در آن پرده راه نیست
یا هست و پرده دار نشانم نمی‌دهد

زلفش کشید باد صبا چرخ سفله بین
کانجا مجال باد وزانم نمی‌دهد

چندان که بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران چو نقطه ره به میانم نمی‌دهد

شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی
بدعهدی زمانه زمانم نمی‌دهد

گفتم روم به خواب و ببینم جمال دوست
حافظ ز آه و ناله امانم نمی‌دهد

La fortune ne me donne aucun signe de la bouche de l'ami ;
la chance ne me donne aucune nouvelle du secret caché.

Pour un baiser de sa lèvre je donne mon âme ;
il me prend l'une et ne me donne pas l'autre.

Je suis mort dans cette séparation, et il n'y a pas d'accès derrière ce voile ;
ou il y en a un, et le gardien du voile ne me le montre pas.

Le vent d'est a tiré sa chevelure ; vois la bassesse du ciel,
qui ne m'accorde pas là même la place du vent qui souffle.

J'ai eu beau tourner sur le bord comme le compas,
le cours du temps, comme le point, ne me laisse pas accéder au centre.

Le sucre vient par la patience, à la fin, mais
la mauvaise foi du temps ne m'en laisse pas le temps.

J'ai dit : « J'irai dormir et je verrai la beauté de l'ami. »
Hafez, par ses soupirs et ses plaintes, ne me laisse aucun répit.