Ghazal 258: Mille grâces de t'avoir revu selon mon désir

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طریقت ره بلا سپرند
رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب
که نیست سینهٔ ارباب کینه‌، محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی‌ست
من آن نیم که از این عشق‌بازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم
ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

چه فتنه بود که مشاطهٔ قضا انگیخت
که کرد نرگس مستش سیه به سرمهٔ ناز

بدین سپاس که مجلس منور است به دوست
گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز

غرض کرشمهٔ حسن است ور نه حاجت نیست
جمال دولت محمود را به زلف ایاز

غزل سرایی ناهید صرفه‌ای نبرد
در آن مقام که حافظ برآورد آواز

Mille grâces de t'avoir revu selon mon désir,
devenu, par sincérité et pureté, accordé à mon cœur.

Ceux qui marchent sur la Voie foulent le chemin de l'épreuve ;
le compagnon de l'amour, que lui importent descentes et montées ?

Mieux vaut cacher le chagrin de l'aimé que parler avec le rival,
car la poitrine des gens de rancune n'est pas confidente des secrets.

Bien que ta beauté n'ait pas besoin de l'amour d'autrui,
je ne suis pas homme à me détourner de ce jeu d'amour.

Que te dire de ce que je vois de la brûlure du dedans ?
Demande le récit à mes larmes, car je ne suis pas un délateur.

Quel trouble a suscité la coiffeuse du destin,
lorsqu'elle a noirci son narcisse ivre au fard de la coquetterie ?

En remerciement de ce que l'assemblée est éclairée par l'ami,
si une cruauté t'atteint comme la bougie, brûle et supporte.

Le but est le jeu de la beauté ; sinon il n'est nul besoin,
pour la beauté de la fortune de Mahmoud, de la boucle d'Ayaz.

Le chant de ghazals de Vénus ne lui rapporte aucun avantage
là où Hafez élève la voix.