Ghazal 279: Com'è bella Shiraz, e il suo sito senza pari!

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
خداوندا نگه دار از زوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله
که عمر خضر می‌بخشد زلالش

میان جعفرآباد و مصلا
عبیرآمیز می‌آید شمالش

به شیراز آی و فیض روح قدسی
بجوی از مردم صاحب کمالش

که نام قند مصری برد آنجا؟
که شیرینان ندادند انفعالش

صبا زان لولی شنگول سرمست
چه داری آگهی؟ چون است حالش؟

گر آن شیرین پسر خونم بریزد
دلا چون شیر مادر کن حلالش

مکن از خواب بیدارم خدا را
که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر
نکردی شکر ایام وصالش؟

Com'è bella Shiraz, e il suo sito senza pari!
Signore, preservala dal declino.

Al nostro Ruknabad, cento volte «Dio lo custodisca»,
ché la sua acqua limpida dona la vita di Khizr.

Tra Jafarabad e Mosalla
il suo vento del nord arriva misto di profumo.

Vieni a Shiraz, e chiedi il dono dello Spirito santo
alla sua gente, compiuta in ogni grazia.

Chi mai nominò là lo zucchero d'Egitto
senza che i dolci lo svergognassero?

Vento dell'est, di quello zingaro allegro ed ebbro
che notizie hai? Come sta?

Se quel dolce ragazzo verserà il mio sangue,
o cuore, rendiglielo lecito come il latte materno.

Non svegliarmi dal sonno, per amor di Dio,
ché ho una dolce intimità con la sua immagine.

Perché, Hafez, poiché temevi la separazione,
non hai reso grazie per i giorni dell'unione?