Ghazal 310: Bienvenue, oiseau au pas béni et au message heureux !

مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
خیر مقدم چه خبر؟ دوست کجا؟ راه کدام؟

یا رب این قافله را لطف ازل بدرقه باد
که از او خصم به دام آمد و معشوقه به کام

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست
هر چه آغاز ندارد نپذیرد انجام

گل ز حد برد تنعم نفسی رخ بنما
سرو می‌نازد و خوش نیست خدا را بخرام

زلف دلدار چو زنار همی‌فرماید
برو ای شیخ که شد بر تن ما خرقه حرام

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر
عاقبت دانهٔ خال تو فکندش در دام

چشم بیمار مرا خواب نه در خور باشد
من له یقتل داء دنف کیف ینام؟

تو ترحم نکنی بر من مخلص گفتم
ذاک دعوای و ها انت و تلک الایام

حافظ ار میل به ابروی تو دارد شاید
جای در گوشهٔ محراب کنند اهل کلام

Bienvenue, oiseau au pas béni et au message heureux !
Sois le bienvenu : quelles nouvelles ? Où est l'ami ? Quel est le chemin ?

Seigneur, que la grâce éternelle fasse escorte à cette caravane,
par qui l'ennemi est tombé au piège et l'aimée selon notre vœu.

L'histoire de moi et de mon aimée n'a pas de fin ;
ce qui n'a pas de commencement n'admet pas de terme.

La rose a poussé trop loin ses délices : montre un instant ton visage.
Le cyprès se pavane et ce n'est pas bien : pour l'amour de Dieu, marche.

Puisque la chevelure de l'aimée commande la ceinture d'infidèle,
va-t'en, ô cheikh, car le froc est devenu illicite sur notre corps.

L'oiseau de mon âme, qui sifflait du sommet de l'arbre céleste,
le grain de ton grain de beauté l'a enfin jeté dans le piège.

Le sommeil ne convient pas à mon œil malade ;
comment dormirait celui qu'un mal de langueur tue ?

Tu n'as pas pitié de moi, ton ami sincère ; j'ai dit :
« Voilà ma plainte, et te voici, et voilà les jours. »

Si Hafez penche vers ton sourcil, c'est justice ;
les gens de doctrine prennent place au coin de la niche de prière.