Ghazal 311: Je suis amoureux du visage d'un beau jeune homme à peine éclos

عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
وز خدا دولت این غم به دعا خواسته‌ام

عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش
تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام

شرمم از خرقهٔ آلودهٔ خود می‌آید
که بر او وصله به صد شعبده پیراسته‌ام

خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز
هم بدین کار کمربسته و برخاسته‌ام

با چنین حیرتم از دست بشد صرفهٔ کار
در غم افزوده‌ام آنچ از دل و جان کاسته‌ام

همچو حافظ به خرابات روم جامه قبا
بو که در بر کشد آن دلبر نوخاسته‌ام

Je suis amoureux du visage d'un beau jeune homme à peine éclos,
et j'ai demandé à Dieu, dans mes prières, la fortune de ce chagrin.

Je suis amant, libertin et joueur de regards, et je le dis ouvertement,
afin que tu saches que je suis paré de tant de talents.

J'ai honte de mon froc souillé,
sur lequel j'ai ajusté des pièces par cent tours d'adresse.

Brûle bien du chagrin de lui, ô bougie, car me voici moi aussi,
la ceinture bouclée, levé pour cette même tâche.

Dans une telle stupeur, le profit de mon œuvre m'a échappé ;
j'ai ajouté à mon chagrin ce que j'ai retranché de mon cœur et de mon âme.

Comme Hafez j'irai à la taverne, le vêtement déchiré ;
peut-être ce jeune ravisseur de cœurs me prendra-t-il dans ses bras.