Ghazal 317: Je le dis ouvertement, et je me réjouis de ma parole

فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق؟
که در این دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در این دیر خراب‌آبادم

سایهٔ طوبی و دلجویی حور و لب حوض
به هوای سر کوی تو برفت از یادم

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت
یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟

تا شدم حلقه به گوش در میخانهٔ عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم

می‌خورد خون دلم مردمک دیده، سزاست
که چرا دل به جگرگوشهٔ مردم دادم

پاک کن چهرهٔ حافظ به سر زلف ز اشک
ور نه این سیل دمادم ببرد بنیادم

Je le dis ouvertement, et je me réjouis de ma parole :
je suis l'esclave de l'amour, et libre des deux mondes.

Je suis un oiseau de la roseraie de sainteté ; comment dire la séparation,
et comment je suis tombé dans ce piège des événements ?

J'étais un ange, et le paradis suprême était ma demeure ;
Adam m'a amené dans ce couvent en ruine qu'est le monde.

L'ombre de l'arbre du paradis, la douceur des houris et le bord du bassin
sont sortis de ma mémoire dans le désir du bout de ta rue.

Sur la tablette de mon cœur il n'y a que l'alif de la taille de l'ami ;
que faire ? Mon maître ne m'a pas appris d'autre lettre.

Nul astrologue n'a reconnu l'étoile de ma fortune ;
Seigneur, sous quel ascendant suis-je né de la mère du monde ?

Depuis que je porte l'anneau à l'oreille à la porte de la taverne de l'amour,
à chaque instant un chagrin nouveau vient me féliciter.

La pupille de mon œil boit le sang de mon cœur, et c'est justice :
pourquoi ai-je donné mon cœur à l'enfant chéri des autres ?

Essuie les larmes du visage de Hafez du bout de ta boucle,
sinon ce torrent sans fin emportera mes fondations.