Gazal 320: Anoche, con una riada de lágrimas, cerraba el camino al sueño

دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می‌زدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشهٔ محراب می‌زدم

هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
بازش ز طرهٔ تو به مضراب می‌زدم

روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می‌زدم

چشمم به روی ساقی و گوشم به قول چنگ
فالی به چشم و گوش در این باب می‌زدم

نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیدهٔ بی‌خواب می‌زدم

ساقی به صوت این غزلم کاسه می‌گرفت
می‌گفتم این سرود و می ناب می‌زدم

خوش بود وقت حافظ و فال مراد و کام
بر نام عمر و دولت احباب می‌زدم

Anoche, con una riada de lágrimas, cerraba el camino al sueño;
en recuerdo de tu vello trazaba un dibujo sobre el agua.

Con la ceja del amigo ante los ojos y el manto quemado,
bebía una copa en memoria del rincón del mihrab.

A cada ave de pensamiento que saltaba de la rama del decir,
volvía a golpearla con el plectro de tu rizo.

El rostro de la amada se lucía ante mi vista,
y desde lejos lanzaba besos al rostro de la luna.

Los ojos en el rostro del copero y el oído en la voz del arpa,
con ojos y oídos sacaba un augurio sobre este asunto.

La imagen de tu rostro, hasta la hora del alba,
la dibujaba en el taller de mis ojos sin sueño.

Al son de este gazal el copero tomaba la copa;
yo decía este canto y bebía vino puro.

Feliz era la hora de Hafez, y un fal de deseo y logro
lo echaba en nombre de la vida y la fortuna de los amigos.