Ghazal 325: Si la poussière de la plante du pied de mon aimée me vient en main

گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است
از موج سرشکم که رساند به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور
کان بوی شفابخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری
من نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من
زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

Si la poussière de la plante du pied de mon aimée me vient en main,
j'en tracerai une ligne, en fine écriture de poussière, sur la tablette de ma vue.

Dans l'espoir de ton étreinte je me suis noyé, et j'espère
que la vague de mes larmes me portera jusqu'au rivage.

Si son ordre me parvient, réclamant ma vie,
comme la bougie je rendrai l'âme à l'instant même, d'un souffle.

Aujourd'hui ne te détourne pas de ma fidélité, et songe
à cette nuit où, de chagrin, je lèverai les mains pour prier.

Tes deux boucles noires, pour consoler les amants,
ont promis le repos, et m'ont ravi le repos.

Ô vent, apporte-moi un souffle de ce vin,
car ce parfum qui guérit chasse ma langueur.

Si l'ami n'accorde aucun titre à la fausse monnaie de mon cœur,
je compterai aussitôt de mes yeux la monnaie courante à ses pieds.

Ne secoue pas ta robe de moi, poussière que je suis, car après moi
le vent ne pourra pas emporter ma poussière de cette porte.

Hafez, puisque son rubis de lèvre m'est cher comme la vie,
ce sera une vie, cet instant où je porterai mon âme à sa lèvre.