Ghazal 343: Voilà plus de quarante ans que je me vante

چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
کز چاکران پیر مغان کمترین منم

هرگز به یمن عاطفت پیر می‌فروش
ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم

از جاه عشق و دولت رندان پاک‌باز
پیوسته صدر مصطبه‌ها بود مسکنم

در شأن من به دردکشی ظن بد مبر
کآلوده گشت جامه، ولی پاک‌دامنم

شهباز دست پادشهم، این چه حالت است؟
کز یاد برده‌اند هوای نشیمنم

حیف است بلبلی چو من اکنون در این قفس
با این لسان عذب، که خامش چو سوسنم

آب و هوای فارس عجب سفله‌پرور است
کو همرهی؟ که خیمه از این خاک برکنم

حافظ! به زیر خرقه قدح تا به کی کشی؟
در بزم خواجه، پرده ز کارت برافکنم

توران‌شه خجسته که در من یزید فضل
شد منت مواهب او طوق گردنم

Voilà plus de quarante ans que je me vante
d'être le moindre des serviteurs du vieux mage.

Jamais, par la bénédiction de la bonté du vieux marchand de vin,
ma coupe n'a été vide de vin clair et lumineux.

Par la dignité de l'amour et la fortune des libertins qui jouent tout,
ma demeure a toujours été la place d'honneur des tavernes.

Ne pense pas de mal de moi parce que je bois la lie,
car mon vêtement est souillé, mais le pan de ma robe est pur.

Je suis le faucon royal sur la main du roi ; quel est cet état,
qu'on m'ait fait oublier le désir de mon perchoir ?

C'est pitié qu'un rossignol comme moi, à présent dans cette cage,
avec une langue si douce, soit muet comme le lis.

L'eau et l'air du Fars sont étonnants à nourrir les vils ;
où est un compagnon, que j'arrache ma tente de cette terre ?

Hafez, jusqu'à quand boiras-tu la coupe sous le froc ?
Au festin du maître, je lèverai le voile sur ton affaire.

L'heureux Touranshah, qui, à l'enchère du mérite,
a fait de la dette de ses dons un collier à mon cou.