Ghazal 344: Voilà une vie que, dans ma quête, je fais chaque jour un pas

عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
دست شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماه مهرافروز خود، تا بگذرانم روز خود
دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟
حالی من اندر عاشقی، داو تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سرو سهی
گلبانگ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

هرچند ک‌آن آرام دل، دانم نبخشد کام دل
نقش خیالی می‌کشم، فال دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غصه را، رنگین برآرد قصه را
این آه خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم، وز می چو حافظ تایبم
در مجلس روحانیان، گه گاه جامی می‌زنم

Voilà une vie que, dans ma quête, je fais chaque jour un pas ;
à chaque instant je tends la main de l'intercession vers un bon renom.

Sans ma lune qui allume l'amour, pour passer ma journée
je pose un piège sur un chemin, je jette un oiseau dans un piège.

Où est Aurang ? Où est Goltchehr ? Où est l'image de la fidélité et de la tendresse ?
Pour l'heure, en amour, c'est moi qui joue la mise entière.

Dans l'espoir d'avoir des nouvelles de l'ombre de ce cyprès élancé,
de tous côtés je lance le cri de l'amour à quiconque marche avec grâce.

Bien que je sache que ce repos du cœur ne comblera pas le désir du cœur,
je trace une image en rêve et je tire un fal de durée.

Je sais qu'il mettra fin au chagrin et donnera de belles couleurs au récit,
ce soupir qui répand le sang et que je pousse chaque matin et chaque soir.

Bien que je sois loin de lui et, comme Hafez, repenti du vin,
dans l'assemblée des spirituels je bois de temps à autre une coupe.