Ghazal 345: Sans toi, ô cyprès qui marches, que ferais-je de la rose et de la roseraie ?

بی تو ای سرو روان، با گل و گلشن چه کنم؟
زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم؟

آه کز طعنهٔ بدخواه ندیدم رویت
نیست چون آینه‌ام روی ز آهن، چه کنم؟

برو ای ناصح و بر دردکشان خرده مگیر
کارفرمای قدر می‌کند این، من چه کنم؟

برق غیرت چو چنین می‌جهد از مکمن غیب
تو بفرما که من سوخته خرمن چه کنم؟

شاه ترکان چو پسندید و به چاهم انداخت
دستگیر ار نشود لطف تهمتن چه کنم؟

مددی گر به چراغی نکند آتش طور
چارهٔ تیره‌شب وادی ایمن چه کنم؟

حافظا خلدبرین خانهٔ موروث من است
اندر این منزل ویرانه نشیمن چه کنم؟

Sans toi, ô cyprès qui marches, que ferais-je de la rose et de la roseraie ?
Pourquoi caresser la boucle de la jacinthe ? Que ferais-je de la joue du lis ?

Hélas, à cause des railleries du malveillant je n'ai pas vu ton visage ;
je n'ai pas, comme le miroir, un visage de fer : que faire ?

Va-t'en, conseiller, et ne critique pas les buveurs de lie ;
c'est l'Ordonnateur du destin qui fait cela : que puis-je faire ?

Quand l'éclair de la jalousie jaillit ainsi de la cachette de l'invisible,
dis toi-même ce que je dois faire, moi dont la moisson est brûlée.

Puisque le roi des Turcs l'a trouvé bon et m'a jeté dans le puits,
si la grâce de Rostam ne me prend pas par la main, que ferai-je ?

Si le feu du Sinaï ne m'aide pas même d'une lampe,
quel remède à la nuit obscure de la Vallée de la Sûreté ?

Ô Hafez, le paradis suprême est la maison dont j'ai hérité ;
que fais-je à demeurer dans cette étape en ruine ?