Ghazal 370: Quelle vertu attends-tu de nous ? Nous avons convié les ivres au festin

صلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صلا گفتیم
به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

در میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود
گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکن
بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر
به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قدت گفتم که شمشاد است؛ بس خجلت به بار آورد
که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌باید
جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت
ز بدعهدی گل گویی حکایت با صبا گفتیم

Quelle vertu attends-tu de nous ? Nous avons convié les ivres au festin ;
au temps de ton narcisse ivre, nous avons dit adieu à la tranquillité.

Ouvre-moi la porte de la taverne, car rien ne s'est ouvert du couvent ;
que tu le croies ou non, telle était la parole, et nous l'avons dite.

Par ton œil, ô échanson, je suis tombé en ruine, mais
au malheur qui vient de l'aimé nous avons dit mille fois bienvenue.

Si tu ne me pardonnes pas, tu t'en repentiras à la fin ;
garde en mémoire où, à ton service, nous avons dit cela.

J'ai dit que ta taille était le buis, et j'en ai récolté bien de la honte :
pourquoi avons-nous fait cette comparaison, et dit cette calomnie ?

Comme la poche de musc, mon foie est devenu sang, et je ne mérite pas moins ;
c'est le prix d'avoir mal parlé à ta chevelure.

Tu es devenu feu, ô Hafez, mais il n'a pas pris chez l'ami ;
c'est comme si nous avions conté au vent d'est le manque de foi de la rose.