Ghazal 379: Ho la testa allegra, e lo dico ad alta voce

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

عبوس زهد به وجه خمار ننشیند
مرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم

شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست
کشید در خم چوگان خویش چون گویم

گرم نه پیر مغان در به روی بگشاید
کدام در بزنم؟ چاره از کجا جویم؟

مکن در این چمنم سرزنش به خودرویی
چنان که پرورشم می‌دهند، می‌رویم

تو خانقاه و خرابات در میانه مبین
خدا گواه که هر جا که هست، با اویم

غبار راه طلب، کیمیای بهروزی‌ست
غلام دولت آن خاک عنبرین بویم

ز شوق نرگس مست بلندبالایی
چو لاله با قدح افتاده بر لب جویم

بیار می که به فتوی حافظ از دل پاک
غبار زرق به فیض قدح فروشویم

Ho la testa allegra, e lo dico ad alta voce:
cerco la brezza della vita nella coppa.

Il cipiglio dell'ascetismo non si addice a un volto acceso dal vino;
sono discepolo del saio dei bevitori di feccia di buon carattere.

Sono diventato favola per il mio smarrimento, e il sopracciglio dell'amico
mi ha tirato, come una palla, nella curva della sua mazza.

Se il vecchio mago non mi apre la porta,
a quale porta busserò? Dove cercherò rimedio?

In questo prato non rimproverarmi di crescere selvatico;
cresco nel modo in cui mi coltivano.

Non vedere il convento e la taverna come qualcosa che sta in mezzo;
Dio mi è testimone che dovunque Egli sia, io sono con Lui.

La polvere della via della ricerca è l'elisir della prosperità;
sono servo della fortuna di quella polvere che sa d'ambra.

Per desiderio del narciso ebbro di uno dall'alta statura,
come il tulipano sono caduto, coppa in mano, sulla riva del ruscello.

Porta vino, ché per sentenza di Hafez, con cuore puro
laverò la polvere dell'ipocrisia con il dono della coppa.