Ghazal 383: J'ai eu beau dire mon chagrin aux médecins

چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان

آن گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان

یا رب امان ده تا بازبیند
چشم محبان روی حبیبان

درج محبت بر مهر خود نیست
یا رب مبادا کام رقیبان

ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بی نصیبان

حافظ نگشتی شیدای گیتی
گر می‌شنیدی پند ادیبان

J'ai eu beau dire mon chagrin aux médecins,
ils n'ont pas guéri les pauvres étrangers.

Cette rose qui, à chaque instant, est aux mains d'un vent,
dis-lui d'avoir honte devant les rossignols.

Seigneur, donne sauf-conduit, afin que de nouveau
l'œil des amants revoie le visage des aimés.

Le coffret de l'amour ne porte plus son propre sceau ;
Seigneur, que le vœu des rivaux ne s'accomplisse pas.

Ô bienfaiteur, à la table de ta générosité,
jusqu'à quand serons-nous de ceux qui n'ont pas de part ?

Hafez, tu ne serais pas devenu le fou du monde
si tu avais écouté le conseil des sages.