Ghazal 405: Par la vie du vieux de la taverne et le droit de sa compagnie

به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است
بیار باده که مستظهرم به همت او

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
که زد به خرمن ما آتش محبت او

بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب
نوید داد که عام است فیض رحمت او

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که نیست معصیت و زهد بی مشیت او

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی
به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است
مگر ز خاک خرابات بود فطرت او

Par la vie du vieux de la taverne et le droit de sa compagnie,
il n'est dans ma tête que le désir de le servir.

Bien que le paradis ne soit pas le lieu des pécheurs,
apporte du vin, car je m'appuie sur sa haute résolution.

Que la lampe de l'éclair de ce nuage soit brillante,
qui a frappé notre moisson du feu de son amour.

Si tu vois une tête sur le seuil de la taverne,
ne la frappe pas du pied, car son intention n'est pas connue.

Viens, car la nuit dernière, dans l'ivresse, l'ange du monde invisible
a annoncé que la grâce de Sa miséricorde est pour tous.

Ne regarde pas d'un œil de mépris l'ivrogne que je suis,
car il n'est ni péché ni piété sans Sa volonté.

Mon cœur n'incline pas à l'ascèse et au repentir, mais
nous nous efforcerons au nom du maître et de l'éclat de sa fortune.

Le froc de Hafez est toujours en gage pour le vin ;
sans doute sa nature fut-elle tirée de la poussière de la taverne.