Ghazal 406: Il dit : tu es sorti contempler la nouvelle lune

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
از ماه ابروان منت شرم باد رو

عمری‌ست تا دلت ز اسیران زلف ماست
غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو

مفروش عطر عقل به هندوی زلف ما
کان‌جا هزار نافهٔ مشکین به نیم‌جو

تخم وفا و مهر در این کهنه کشته‌زار
آن‌گه عیان شود که بود موسم درو

ساقی بیار باده که رمزی بگویمت
از سر‌ اختران کهن‌سیر و ماه نو

شکل هلال هر سر مه می‌دهد نشان
از افسر سیامک و ترک کلاه زو

حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاست
درس حدیث عشق بر او خوان و زو شنو

Il dit : tu es sorti contempler la nouvelle lune ;
aie honte devant la lune de mes sourcils, et va.

Depuis une vie ton cœur est des captifs de notre boucle ;
ne néglige pas de garder le parti de tes propres amis.

Ne vends pas le parfum de la raison à l'Hindou de notre boucle,
car là mille poches de musc valent un demi-grain d'orge.

La graine de fidélité et d'amour, dans ce vieux champ ensemencé,
se révélera quand viendra la saison de la moisson.

Échanson, apporte du vin, que je te dise à mots couverts
le secret des astres à l'antique course et de la nouvelle lune.

La forme du croissant, au début de chaque mois, donne un signe
du diadème de Siyamak et du sommet de la coiffe de Zav.

Hafez, le seuil du vieux mage est le refuge de la fidélité ;
lis-lui la leçon du récit de l'amour, et entends-la de lui.