Ghazal 41: Bien que le vin réjouisse et que le vent sème des roses

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

صراحی‌ای و حریفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است

در آستین مرقع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی، زمانه خونریز است

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهیز است

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است

سپهر بر شده پرویزنی‌ست خون افشان
که ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز است

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است

Bien que le vin réjouisse et que le vent sème des roses,
ne bois pas au son de la harpe, car le censeur est vif.

Si un flacon et un compagnon te tombent sous la main,
bois avec prudence, car les jours sont fauteurs de troubles.

Cache la coupe dans la manche du froc rapiécé,
car, comme l'œil du flacon, l'époque verse le sang.

Lavons de nos larmes le vin de nos frocs,
car c'est la saison de la piété et le temps de l'abstinence.

N'attends pas une vie douce du tour renversé du ciel,
car le clair du haut de cette jarre est tout mêlé de lie.

Le ciel élevé est un crible qui répand le sang,
dont les miettes sont la tête de Chosroès et la couronne de Parviz.

Tu as pris l'Irak et le Fars par tes beaux vers, Hafez ;
viens, c'est le tour de Bagdad et l'heure de Tabriz.