Ghazal 422: Ô toi qui es venu avec la chaîne de ta longue boucle

ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
فرصتت باد که دیوانه‌نواز آمده‌ای

ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای

پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازندهٔ ناز آمده‌ای

آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل
چشم بد دور که بس شعبده‌باز آمده‌ای

آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشتهٔ غمزهٔ خود را به نماز آمده‌ای

زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای

گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده‌ست
مگر از مذهب این طایفه باز آمده‌ای

Ô toi qui es venu avec la chaîne de ta longue boucle,
que le temps te soit donné, car tu es venu choyer les fous.

Une heure, laisse là ta coquetterie et change d'habitude,
puisque tu es venu t'enquérir des gens dans le besoin.

Je mourrais devant ta taille, en paix comme en guerre,
car en tout état le dédain te sied.

Tu as mêlé l'eau et le feu dans ta lèvre de rubis ;
loin le mauvais œil : tu es venu en grand prestidigitateur.

Louange à ton cœur tendre, qui, pour en avoir le mérite,
est venu prier sur celui qu'a tué ta propre œillade.

Que pèse ma piété auprès de toi, quand, pour piller mon cœur,
tu es venu, ivre et échevelé, au lieu retiré des secrets ?

Il dit : Hafez, ton froc est de nouveau taché de vin ;
serais-tu donc revenu de la doctrine de cette confrérie ?