Ghazal 432: Je languis de la coupe d'amour : échanson, donne du vin

مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
پر کن قدح که بی می، مجلس ندارد آبی

وصف رخ چو ماهش، در پرده راست نآید
مطرب بزن نوایی، ساقی بده شرابی

شد حلقه، قامت من، تا بعد از این رقیبت
زین در دگر نراند، ما را به هیچ بابی

در انتظار رویت، ما و امیدواری
در عشوهٔ وصالت، ما و خیال و خوابی

مخمور آن دو چشمم، آیا کجاست جامی؟
بیمار آن دو لعلم، آخر کم از جوابی

حافظ چه می‌نهی دل، تو در خیال خوبان
کی تشنه سیر گردد، از لمعهٔ سرابی؟

Je languis de la coupe d'amour : échanson, donne du vin ;
remplis le gobelet, car sans vin l'assemblée n'a pas d'éclat.

La description de son visage de lune ne tombe juste en aucun mode ;
ménestrel, joue un air ; échanson, donne du vin.

Ma taille s'est courbée en anneau, afin que désormais ton gardien
ne nous chasse plus de cette porte sous aucun prétexte.

Dans l'attente de ton visage, nous n'avons que l'espérance ;
leurrés par ton union, nous n'avons que chimère et songe.

Je languis de ces deux yeux : où donc est une coupe ?
Je suis malade de ces deux rubis : à tout le moins, une réponse.

Hafez, pourquoi attaches-tu ton cœur à la chimère des beaux ?
Quand l'assoiffé s'est-il désaltéré à l'éclat d'un mirage ?