Ghazal 451: Le ciel t'a bien secouru au jour du jugement

خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
تا شکر چون کنی و چه شکرانه آوری

آن کس که اوفتاد خدایش گرفت دست
گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری

در کوی عشق شوکت شاهی نمی‌خرند
اقرار بندگی کن و اظهار چاکری

ساقی به مژدگانی عیش از درم درآی
تا یک دم از دلم غم دنیا به در بری

در شاه‌راه جاه و بزرگی خطر بسی‌ست
آن به کز این گریوه سبک‌بار بگذری

سلطان و فکر لشکر و سودای تاج و گنج
درویش و امن خاطر و کنج قلندری

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است؟
ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

نیل مراد بر حسب فکر و همت است
از شاه نذر خیر و ز توفیق یاوری

حافظ غبار فقر و قناعت ز رخ مشوی
کاین خاک بهتر از عمل کیمیاگری

Le ciel t'a bien secouru au jour du jugement ;
voyons comment tu rendras grâce et quelle offrande tu apporteras.

Celui qui est tombé, Dieu lui a pris la main ;
dis : à toi donc de prendre souci de ceux qui sont tombés.

Dans la ruelle de l'amour on n'achète pas la pompe royale ;
avoue ta servitude et déclare-toi serviteur.

Échanson, entre par ma porte avec la bonne nouvelle du plaisir,
afin d'ôter un instant de mon cœur le chagrin du monde.

Sur la grand-route du rang et de la grandeur, les dangers sont nombreux ;
mieux vaut franchir ce col le bagage léger.

Au sultan le souci de l'armée et la passion de la couronne et du trésor ;
au derviche la paix de l'esprit et le coin du vagabond.

Dirai-je un mot à la manière des soufis ? Avec ta permission :
ô lumière de mes yeux, la paix vaut mieux que la guerre et la querelle.

Atteindre le but dépend de la pensée et de la résolution ;
du roi, le vœu du bien ; de la grâce, le secours.

Hafez, ne lave pas de ton visage la poussière de la pauvreté et du contentement,
car cette poussière vaut mieux que l'œuvre de l'alchimiste.