Ghazal 452: L'homme et la fée ne vivent que par la grâce de l'existence de l'amour

طفیل هستی عشقند آدمی و پری
ارادتی بنما تا سعادتی ببری

بکوش خواجه و از عشق بی‌نصیب مباش
که بنده را نخرد کس به عیب بی‌هنری

می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چند؟
به عذر نیم‌شبی کوش و گریهٔ سحری

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین‌کار
که در برابر چشمی و غایب از نظری؟

هزار جان مقدس بسوخت زین غیرت
که هر صباح و مسا شمع مجلس دگری

ز من به حضرت آصف که می‌برد پیغام
که یاد گیر دو مصرع ز من به نظم دری؟

بیا که وضع جهان را چنان که من دیدم
گر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری

کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن
که زیب بخت و سزاوار ملک و تاج سری

به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آیند
صبا به غالیه سایی و گل به جلوه‌گری

چو مستعد نظر نیستی وصال مجوی
که جام جم نکند سود وقت بی‌بصری

دعای گوشه‌نشینان بلا بگرداند
چرا به گوشهٔ چشمی به ما نمی‌نگری؟

بیا و سلطنت از ما بخر به مایهٔ حسن
وزین معامله غافل مشو که حیف خوری

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است
نعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری

به یمن همت حافظ امید هست که باز
اری اسامر لیلای لیلة القمری

L'homme et la fée ne vivent que par la grâce de l'existence de l'amour ;
montre quelque dévouement, afin d'emporter quelque bonheur.

Efforce-toi, seigneur, et ne reste pas sans part d'amour,
car nul n'achète un esclave qui a le défaut d'être sans talent.

Jusqu'à quand le vin du matin et le doux sommeil de l'aube ?
Applique-toi à demander pardon à minuit et à pleurer au point du jour.

Quelle merveille es-tu donc, ô cavalier aux douces manières,
toi qui es devant mes yeux et pourtant absent du regard ?

Mille âmes saintes ont brûlé de cette jalousie :
que chaque matin et chaque soir tu sois la bougie d'une autre assemblée.

Qui portera de ma part un message à la cour du vizir,
disant : retiens de moi deux vers en langue persane ?

« Viens, car l'état du monde, tel que je l'ai vu, est tel
que si tu l'éprouves, tu boiras du vin et n'avaleras pas de chagrin. »

Que la coiffe de souveraineté ne soit jamais de travers sur la tête de ta beauté,
car tu es la parure de la fortune et digne du royaume et de la couronne.

Pour le parfum de ta boucle et de ton visage ils vont et viennent :
le vent d'est broyant les aromates, et la rose se montrant.

Puisque tu n'es pas préparé à la vision, ne cherche pas l'union,
car la coupe de Jamshid ne sert à rien au temps de l'aveuglement.

La prière de ceux qui se tiennent dans leur coin détourne le malheur ;
pourquoi ne nous regardes-tu pas du coin de l'œil ?

Viens et achète-nous la royauté avec le capital de la beauté ;
ne néglige pas ce marché, ou tu le regretteras.

La voie de l'amour est une voie étrangement dangereuse ;
Dieu nous garde que tu n'atteignes aucune destination.

Par la bénédiction de la résolution de Hafez, il y a espoir qu'à nouveau
je me voie veiller en devisant avec ma Layla, une nuit de lune.