Ghazal 45: En ce temps, le compagnon qui soit sans défaut

در این زمانه، رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینهٔ غزل است

جریده رو که گذرگاه عافیت، تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز، بی‌بدل است

نه من ز بی‌عملی، در جهان، ملولم و بس
ملالت علما هم ز علم بی‌عمل است

به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان، بی‌ثبات و بی‌محل است

بگیر طرهٔ مه‌چهره‌ای و قصه مخوان
که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

دلم، امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اجل به ره عمر، رهزن امل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که «حافظ» ما، مست بادهٔ ازل است

En ce temps, le compagnon qui soit sans défaut,
c'est un flacon de vin pur et un recueil de ghazals.

Va seul, car le passage du salut est étroit ;
prends la coupe, car la chère vie n'a pas de rechange.

Je ne suis pas seul au monde à être las de ne rien faire ;
la lassitude des savants vient aussi du savoir sans acte.

Au regard de la raison, sur ce passage plein de tumulte,
le monde et ses affaires sont sans stabilité ni fondement.

Saisis la boucle d'un visage de lune et ne raconte pas
que bonheur et malheur viennent de l'influence de Vénus et de Saturne.

Mon cœur avait grand espoir d'union avec ton visage,
mais sur la route de la vie la mort est le brigand de l'espoir.

En aucun temps on ne le trouvera sobre,
tant notre Hafez est ivre du vin de l'éternité.