Ghazal 46: La rose sur mon sein, le vin à la main et l'aimée selon mon vœu

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
سلطان جهانم به چنین روز، غلام است

گو شمع میارید در این جمع که امشب
در مجلس ما، ماه رخ دوست، تمام است

در مذهب ما، باده، حلال است ولیکن
بی‌روی تو ای سرو گل‌اندام، حرام است

گوشم همه بر قول نی و نغمهٔ چنگ است
چشمم، همه، بر لعل لب و گردش جام است

در مجلس ما، عطر میامیز که ما را
هر لحظه، ز گیسو‌ی تو، خوش‌بوی مشام است

از چاشنی قند مگو هیچ و ز شکر
زآن رو که مرا از لب شیرین تو، کام است

تا گنج غمت در دل ویرانه‌، مقیم است
همواره مرا کوی خرابات، مقام است

از ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ است؟
وز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام است؟

می‌خواره و سرگشته و رندیم و نظرباز
وآن کس که چو ما نیست در این شهر، کدام است؟

با محتسبم، عیب مگویید که او نیز
پیوسته، چو ما در طلب عیش مدام است

حافظ! منشین بی‌می و معشوق، زمانی
کایام گل و یاسمن و عید صیام است

La rose sur mon sein, le vin à la main et l'aimée selon mon vœu :
en un tel jour le sultan du monde est mon esclave.

Dis : n'apportez pas de bougie dans cette compagnie, car ce soir
dans notre assemblée la lune du visage de l'ami est pleine.

Dans notre doctrine le vin est licite, mais
sans ton visage, ô cyprès au corps de rose, il est interdit.

Mon oreille est toute à la parole de la flûte et au chant de la harpe ;
mon œil est tout au rubis de la lèvre et à la ronde de la coupe.

Ne mêle pas de parfum à notre assemblée, car pour nous
à chaque instant ta chevelure embaume l'odorat.

Ne dis rien de la saveur du sucre candi ni du sucre,
car mon désir est comblé par ta lèvre douce.

Tant que le trésor de ton chagrin demeure dans la ruine du cœur,
la rue de la taverne est toujours mon séjour.

Que parles-tu de honte, quand mon renom vient de la honte ?
Que demandes-tu du renom, quand j'ai honte du renom ?

Nous sommes buveurs, égarés, libertins et amateurs de beauté ;
et qui donc dans cette ville n'est pas comme nous ?

Ne dites pas mon défaut au censeur, car lui aussi
est sans cesse, comme nous, en quête d'un plaisir durable.

Hafez, ne reste pas un instant sans vin ni bien-aimée,
car ce sont les jours de la rose, du jasmin et de la fête après le jeûne.