Ghazal 45: In quest'epoca, il compagno che sia privo di difetto

در این زمانه، رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینهٔ غزل است

جریده رو که گذرگاه عافیت، تنگ است
پیاله گیر که عمر عزیز، بی‌بدل است

نه من ز بی‌عملی، در جهان، ملولم و بس
ملالت علما هم ز علم بی‌عمل است

به چشم عقل در این رهگذار پرآشوب
جهان و کار جهان، بی‌ثبات و بی‌محل است

بگیر طرهٔ مه‌چهره‌ای و قصه مخوان
که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

دلم، امید فراوان به وصل روی تو داشت
ولی اجل به ره عمر، رهزن امل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش
چنین که «حافظ» ما، مست بادهٔ ازل است

In quest'epoca, il compagno che sia privo di difetto
è una fiasca di vino puro e un libro di ghazal.

Va' da solo, ché il passaggio della salvezza è stretto;
prendi la coppa, ché la cara vita non ha ricambio.

Non sono il solo al mondo a essere stanco del non agire;
anche la stanchezza dei dotti viene dal sapere senza azione.

All'occhio della ragione, su questo passaggio pieno di tumulto,
il mondo e le sue faccende sono senza stabilità né fondamento.

Prendi la ciocca di un volto di luna e non raccontare
che fortuna e sfortuna vengono dall'influsso di Venere e Saturno.

Il mio cuore aveva grande speranza di unirsi al tuo volto,
ma sulla via della vita la morte è il brigante della speranza.

In nessun tempo lo troveranno sobrio,
tanto il nostro Hafez è ebbro del vino dell'eternità.