Ghazal 466: Ce froc que je porte, mieux vaut le mettre en gage pour du vin

این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
وین دفتر بی‌معنی غرق می ناب اولی

چون عمر تبه کردم چندان که نگه کردم
در کنج خراباتی افتاده خراب اولی

چون مصلحت اندیشی دور است ز درویشی
هم سینه پر از آتش هم دیده پرآب اولی

من حالت زاهد را با خلق نخواهم گفت
این قصه اگر گویم با چنگ و رباب اولی

تا بی سر و پا باشد اوضاع فلک زین دست
در سر هوس ساقی در دست شراب اولی

از همچو تو دلداری دل برنکنم آری
چون تاب کشم باری زان زلف به تاب اولی

چون پیر شدی حافظ از میکده بیرون آی
رندی و هوسناکی در عهد شباب اولی

Ce froc que je porte, mieux vaut le mettre en gage pour du vin,
et ce cahier sans signification, mieux vaut le noyer dans le vin pur.

Puisque j'ai gâché ma vie, pour autant que j'y ai regardé,
mieux vaut tomber en ruine dans le coin d'une taverne.

Puisque le calcul prudent est loin de l'état de derviche,
mieux vaut avoir la poitrine pleine de feu et l'œil plein d'eau.

Je ne dirai pas aux gens l'état de l'ascète ;
si je conte cette histoire, mieux vaut que ce soit à la harpe et au rebec.

Tant que les affaires du ciel iront ainsi sans queue ni tête,
mieux vaut avoir en tête le désir de l'échanson et en main le vin.

Je n'arracherai pas mon cœur à un aimé tel que toi ; oui,
s'il faut endurer une torsion, mieux vaut celle de cette boucle torsadée.

Puisque tu es devenu vieux, Hafez, sors de la taverne ;
le libertinage et les désirs conviennent mieux au temps de la jeunesse.