Ghazal 467: De ce vin d'amour par lequel tout novice mûrit

زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
گر چه ماه رمضان است بیاور جامی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت
زلف شمشادقدی، ساعد سیم‌اندامی

روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل
صحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد
که نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این است
که چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی

یار من چون بخرامد به تماشای چمن
برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد
بود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد
کام دشوار به دست آوری از خودکامی

De ce vin d'amour par lequel tout novice mûrit,
bien que ce soit le mois de ramadan, apporte une coupe.

Des jours ont passé sans que ma pauvre main ait tenu
la boucle d'une taille de buis, l'avant-bras d'un corps d'argent.

Bien que le jeûne soit un hôte cher, ô cœur,
tiens sa compagnie pour un don et son départ pour une faveur.

L'oiseau avisé ne vole plus à la porte du couvent,
car à chaque assemblée de sermon un piège est tendu.

Je ne me plains pas de l'ascète au mauvais caractère ; l'usage veut
que lorsqu'un matin se lève, un soir le suive.

Quand mon ami ira se promener pour contempler la prairie,
porte-lui de ma part un message, ô vent d'est messager.

Ce compagnon qui boit nuit et jour le vin clair,
se souviendra-t-il jamais d'un buveur de lie ?

Hafez, si le vizir du temps ne rend pas justice à ton cœur,
tu obtiendras difficilement ton désir par ta seule volonté.