Ghazal 481: Écoute ce point, et tu te délivreras du chagrin

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گل کوزه‌گران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است
عیش با آدمی‌یی چند پری‌زاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف
مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شیرین‌دهنان
گر نگاهی سوی فرهاد دل‌افتاده کنی

خاطرت کی رقم فیض پذیرد، هیهات!
مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ
ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی

ای صبا بندگی خواجه جلال‌الدین کن
که جهان پر سمن و سوسن آزاده کنی

Écoute ce point, et tu te délivreras du chagrin :
tu boiras le sang si tu cherches une subsistance qui ne t'est pas assignée.

Au bout du compte tu deviendras l'argile des potiers ;
pour l'heure, pense à la cruche, pour la remplir de vin.

Si tu es de ces humains qui désirent le paradis,
prends ton plaisir avec quelques humains nés des fées.

On ne peut s'adosser pour rien au siège des grands,
à moins de préparer tous les moyens de la grandeur.

Tu auras des récompenses, ô Khosrow des bouches douces,
si tu jettes un regard vers Farhad au cœur abattu.

Quand ton esprit recevra-t-il l'empreinte de la grâce ? Jamais,
à moins que tu ne nettoies la page de ses images éparses.

Si tu remets ton affaire à la générosité, Hafez,
que de plaisirs tu auras avec la fortune que Dieu donne.

Ô vent d'est, mets-toi au service de Khwaja Jalal al-Din,
afin de remplir le monde de jasmin et de lis libre.