Ghazal 483: À l'aube, un voyageur, en quelque contrée

سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی

که ای صوفی شراب آن گه شود صاف
که در شیشه برآرد اربعینی

خدا زان خرقه بیزار است صد بار
که صد بت باشدش در آستینی

مروت گر چه نامی بی‌نشان است
نیازی عرضه کن بر نازنینی

ثوابت باشد ای دارای خرمن
اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی

نمی‌بینم نشاط عیش در کس
نه درمان دلی نه درد دینی

درون‌ها تیره شد باشد که از غیب
چراغی برکند خلوت‌نشینی

گر انگشت سلیمانی نباشد
چه خاصیت دهد نقش نگینی؟

اگر چه رسم خوبان تندخویی‌ست
چه باشد گر بسازد با غمینی؟

ره میخانه بنما تا بپرسم
مآل خویش را از پیش‌بینی

نه حافظ را حضور درس خلوت
نه دانشمند را علم‌ الیقینی

À l'aube, un voyageur, en quelque contrée,
disait cette énigme à un compagnon :

« Ô soufi, le vin ne devient limpide
que lorsqu'il a passé quarante jours dans le flacon.

Dieu est cent fois dégoûté du froc
qui a cent idoles dans sa manche.

Bien que la générosité soit un nom sans trace,
présente ton besoin à un être délicat.

Tu auras une récompense, ô maître de la moisson,
si tu as pitié d'un glaneur.

Je ne vois chez personne l'allégresse du plaisir,
ni remède pour un cœur, ni souci de la foi.

Les cœurs se sont obscurcis ; peut-être que de l'invisible
un reclus élèvera une lampe.

S'il n'y a pas le doigt de Salomon,
quelle vertu donne la gravure d'un sceau ?

Bien que la coutume des belles soit l'humeur vive,
qu'importerait que l'une s'accommode d'un affligé ?

Montre le chemin de la taverne, que je demande
mon propre aboutissement à quelqu'un qui voit loin.

Hafez n'a ni la présence d'esprit de la leçon ni la retraite,
et le savant n'a pas la science de la certitude. »