Ghazal 484: Peut-être devrais-tu t'asseoir au bord de l'eau avec ton désir

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

به خدایی که تویی بندهٔ بگزیدهٔ او
که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی

گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست
بی‌دلی سهل بود گر نبود بی‌دینی

ادب و شرم تو را خسرو مه‌رویان کرد
آفرین بر تو که شایستهٔ صد چندینی

عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خار
ظاهرا مصلحت وقت در آن می‌بینی

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟
عاشقان را نبود چاره به جز مسکینی

باد صبحی به هوایت ز گلستان برخاست
که تو خوش‌تر ز گل و تازه‌تر از نسرینی

شیشه‌بازی سرشکم نگری از چپ و راست
گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی

سخنی بی‌غرض از بندهٔ مخلص بشنو
ای که منظور بزرگان حقیقت بینی

نازنینی چو تو پاکیزه‌دل و پاک‌نهاد
بهتر آن است که با مردم بد ننشینی

سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد
بلغ الطاقة یا مقلة عینی بیني

تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل
لایق بندگی خواجه جلال‌الدینی

Peut-être devrais-tu t'asseoir au bord de l'eau avec ton désir ;
sinon, tout trouble que tu vois, tu le verras venir de toi-même.

Par le Dieu dont tu es le serviteur élu,
ne préfère personne à ce vieux serviteur.

Si j'emporte le dépôt sain et sauf, il n'y a rien à craindre ;
perdre son cœur est peu de chose, si l'on ne perd pas sa foi.

La courtoisie et la pudeur ont fait de toi le roi des visages de lune ;
louange à toi, car tu es digne de cent fois autant.

Je m'étonne de ta bonté, ô rose, de t'être assise avec l'épine ;
apparemment tu y vois l'intérêt du moment.

Que faire, sinon supporter la dureté de ton gardien ?
Les amants n'ont d'autre recours que l'humilité.

Le vent du matin s'est levé de la roseraie par désir de toi,
car tu es plus beau que la rose et plus frais que l'églantine.

Tu verrais les tours de passe-passe de mes larmes, à gauche et à droite,
si tu t'asseyais un instant à cette fenêtre du regard.

Écoute une parole désintéressée d'un serviteur sincère,
ô toi que regardent les grands qui voient le vrai.

Un être délicat comme toi, au cœur pur et à la nature pure,
il vaut mieux qu'il ne s'asseye pas avec les méchants.

Le torrent de ces larmes a emporté la patience et le cœur de Hafez ;
ma force est à bout ; ô prunelle de mon œil, éloigne-toi.

Toi, avec tant de délicatesse et de fierté, ô bougie de Chigil,
tu es digne du service de Khwaja Jalal al-Din.