Ghazal 485: Échanson, voici l'ombre du nuage, le printemps et le bord du ruisseau

ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی

بوی یک‌رنگی از این نقش نمی‌آید خیز
دلق آلودهٔ صوفی به می ناب بشوی

سفله‌طبع است جهان، بر کرمش تکیه مکن
ای جهان‌دیده! ثبات قدم از سفله مجوی

دو نصیحت کنمت بشنو و صد گنج ببر
«از در عیش درآ و به ره عیب مپوی»

شکر آن را که دگربار رسیدی به بهار
بیخ نیکی بنشان و ره تحقیق بجوی

روی جانان طلبی، آینه را قابل ساز
ور نه هرگز گل و نسرین ندمد ز آهن و روی

گوش بگشای که بلبل به فغان می‌گوید
خواجه تقصیر مفرما گل توفیق ببوی

گفتی از حافظ ما بوی ریا می‌آید
آفرین بر نفست باد که خوش بردی بوی

Échanson, voici l'ombre du nuage, le printemps et le bord du ruisseau ;
je ne dis pas que faire : si tu es homme de cœur, dis-le toi-même.

Aucun parfum de sincérité ne vient de ce dessin ; lève-toi,
et lave dans le vin pur le froc souillé du soufi.

Le monde est de nature vile : ne t'appuie pas sur sa générosité ;
toi qui as vu le monde, ne cherche pas la constance chez le vil.

Je te donnerai deux conseils : écoute, et emporte cent trésors.
« Entre par la porte du plaisir, et ne cours pas sur le chemin de la critique. »

En remerciement d'être parvenu une fois encore au printemps,
plante la racine du bien et cherche la voie de la connaissance vraie.

Si tu cherches le visage de l'aimé, rends le miroir apte ;
sinon jamais rose ni églantine ne pousseront du fer et de l'airain.

Ouvre l'oreille, car le rossignol dit en gémissant :
« Seigneur, ne sois pas négligent : respire la rose de la grâce. »

Tu as dit : « De notre Hafez vient une odeur d'hypocrisie. »
Loué soit ton souffle, car tu as bien flairé.