Ghasel 488: In der Frühe sagte mir die Stimme der Schenke wohlwollend

سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
گفت: باز آی که دیرینهٔ این درگاهی

همچو جم جرعهٔ ما کش که ز سر دو جهان
پرتو جام جهان‌بین دهدت آگاهی

بر در میکده، رندان قلندر باشند
که ستانند و دهند افسر شاهنشاهی

خشت، زیر سر و بر تارک هفت‌اختر پای
دست قدرت نگر و منصب صاحب‌جاهی

سر ما و در میخانه که طرف بامش
به فلک بر شد و دیوار بدین کوتاهی

قطع این مرحله بی‌همرهی خضر مکن
ظلمات است، بترس از خطر گمراهی

اگرت سلطنت فقر ببخشند، ای دل!
کمترین ملک تو از ماه بود تا ماهی

تو دم فقر ندانی زدن از دست مده
مسند خواجگی و مجلس تورانشاهی

حافظ خام‌طمع! شرمی از این قصه بدار
عملت چیست که فردوس برین می‌خواهی‌؟

In der Frühe sagte mir die Stimme der Schenke wohlwollend:
»Komm zurück, denn du bist ein Alter dieser Schwelle.

Trink unseren Schluck wie Dschamschid, damit der Strahl
des weltzeigenden Bechers dir vom Geheimnis beider Welten Kunde gibt.

An der Tür der Schenke stehen wandernde Rends,
die die Krone des Königs der Könige nehmen und geben.

Ein Ziegel unter dem Kopf und der Fuß auf dem Scheitel der sieben Sterne:
Sieh die Hand der Macht und das Amt des wahren Rangs.

Unser Kopf gehört an die Tür der Schenke, deren Dachrand
zum Himmel aufragt, bei so niedriger Mauer.

Durchquere diese Station nicht ohne die Begleitung des Chiser;
es ist die Finsternis: Fürchte die Gefahr, dich zu verirren.

Wenn man dir das Königtum der Armut schenkt, o Herz,
reicht dein geringstes Reich vom Mond bis zum Fisch.

Du verstehst es nicht, von Armut zu reden; gib
den Sitz der Herrschaft und die Runde Turanschahs nicht aus der Hand.

Hafis mit dem unreifen Begehren, schäme dich dieser Geschichte;
was ist dein Tun, dass du das höchste Paradies verlangst?«