Ghazal 491: J'ai fixé dans mon œil le sourcil d'un visage de lune

به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
خیال سبزخطی، نقش بسته‌ام جایی

امید هست که منشور عشق‌بازی من
از آن کمانچهٔ ابرو رسد به طغرایی

سرم ز دست بشد، چشم از انتظار بسوخت
در آرزوی سر و چشم مجلس‌آرایی

مکدر است دل، آتش به خرقه خواهم زد
بیا! ببین! که کرا می‌کند تماشایی

به روز واقعه، تابوت ما ز سرو کنید
که می‌رویم به داغ بلندبالایی

زمام دل به کسی داده‌ام من درویش
که نیستش به کس از تاج و تخت، پروایی

در آن مقام که خوبان ز غمزه، تیغ زنند
عجب مدار سری اوفتاده در پایی

مرا که از رخ او، ماه در شبستان است
کجا بود به فروغ ستاره، پروایی؟

فراق و وصل چه باشد؟ رضای دوست طلب
که حیف باشد از او، غیر او، تمنایی

درر ز شوق برآرند ماهیان به نثار
اگر سفینهٔ حافظ رسد به دریایی

J'ai fixé dans mon œil le sourcil d'un visage de lune ;
j'ai peint quelque part l'image d'une joue au duvet naissant.

Il y a espoir que la charte de ma vie d'amant
reçoive de ce petit arc de sourcil son chiffre royal.

Ma tête m'a échappé et mes yeux ont brûlé d'attendre,
dans le désir de la tête et des yeux de qui pare l'assemblée.

Mon cœur est troublé : je mettrai le feu au froc ;
viens voir, car le spectacle en vaut la peine.

Au jour de ma mort, faites mon cercueil de bois de cyprès,
car je m'en vais marqué du fer d'une haute taille.

Moi, derviche, j'ai remis les rênes de mon cœur à quelqu'un
qui n'a cure de personne, fût-il couronné.

Là où les beaux frappent de l'épée d'une œillade,
ne t'étonne pas d'une tête tombée à des pieds.

Moi qui, par son visage, ai une lune dans ma chambre de nuit,
comment me soucierais-je de la clarté d'une étoile ?

Que sont séparation et union ? Cherche ce qui plaît à l'ami,
car il serait dommage de lui demander autre chose que lui-même.

Les poissons, de désir, remonteront des perles pour les répandre,
si la nef des vers de Hafez atteint une mer.