Ghazal 492: Un salut, pareil au doux parfum de l'amitié

سلامی چو بوی خوش آشنایی
بدان مردم دیدهٔ روشنایی

درودی چو نور دل پارسایان
بدان شمع خلوتگه پارسایی

نمی‌بینم از همدمان، هیچ بر جای
دلم، خون شد از غصه؛ ساقی! کجایی؟

ز کوی مغان، رخ مگردان! که آنجا
فروشند مفتاح مشکل‌گشایی

عروس جهان گرچه در حد حسن است
ز حد می‌برد شیوهٔ بی‌وفایی

دل خستهٔ من گرش همتی هست
نخواهد ز سنگین‌دلان، مومیایی

می صوفی‌افکن، کجا می‌فروشند؟
که در تابم از دست زهد ریایی

رفیقان، چنان، عهد صحبت شکستند
که گویی نبوده‌ست خود، آشنایی

مرا گر تو بگذاری، ای نفس طامع!
بسی پادشایی کنم در گدایی

بیاموزمت کیمیای سعادت
ز هم‌صحبت بد، جدایی! جدایی!

مکن «حافظ» از جور دوران، شکایت!
چه دانی تو، ای بنده! کار خدایی؟

Un salut, pareil au doux parfum de l'amitié,
à cette prunelle de l'œil de la lumière.

Une salutation, pareille à la lumière du cœur des pieux,
à cette bougie de la retraite de la piété.

Je ne vois aucun de mes compagnons demeuré à sa place ;
mon cœur s'est fait sang de chagrin : échanson, où es-tu ?

Ne détourne pas le visage de la ruelle des mages, car là
on vend la clef qui ouvre les difficultés.

Bien que la mariée du monde soit au comble de la beauté,
elle pousse au-delà de toute mesure la manière de l'infidélité.

Mon cœur blessé, s'il a quelque fierté,
ne demandera pas de baume aux cœurs de pierre.

Où vend-on le vin qui terrasse le soufi ?
Car je suis au supplice à cause de la dévotion hypocrite.

Les compagnons ont si bien rompu le pacte de l'amitié
qu'on dirait qu'il n'y eut jamais de connaissance.

Si tu me laissais en paix, ô moi cupide,
je régnerais en roi dans ma mendicité.

Je t'enseignerai l'alchimie du bonheur :
du mauvais compagnon, sépare-toi, sépare-toi.

Hafez, ne te plains pas de la dureté du temps ;
que sais-tu, ô serviteur, de l'œuvre de Dieu ?