Ghazal 494: Ô cœur, si tu sors de ce puits du menton

ای دل! گر از آن چاه زنخدان به درآیی
هر جا که روی، زود، پشیمان به درآیی

هش دار که گر وسوسهٔ عقل کنی گوش
آدم‌صفت از روضهٔ رضوان به درآیی

شاید که به آبی، فلکت، دست نگیرد
گر تشنه‌لب از چشمهٔ حیوان به درآیی

جان می‌دهم از حسرت دیدار تو، چون صبح
باشد که چو خورشید درخشان به درآیی

چندان، چو صبا بر تو گمارم دم همت
کز غنچه چو گل، خرم و خندان به درآیی

در تیره‌شب هجر تو، جانم به لب آمد
وقت است که همچون مه تابان به درآیی

بر رهگذرت بسته‌ام از دیده، دو صد جوی
تا بو که تو چون سرو خرامان به درآیی

حافظ! مکن اندیشه که آن یوسف مه‌رو
بازآید و از کلبهٔ احزان به درآیی!

Ô cœur, si tu sors de ce puits du menton,
où que tu ailles, tu en ressortiras vite plein de regret.

Prends garde : si tu prêtes l'oreille aux suggestions de la raison,
tu sortiras, tel Adam, du jardin du paradis.

Il se peut que le ciel ne te secoure pas d'une goutte d'eau,
si tu sors les lèvres sèches de la source de la vie.

Je donne ma vie du regret de te voir, comme l'aube ;
peut-être sortiras-tu comme le soleil éclatant.

Je mettrai sur toi le souffle de ma résolution, tel le vent d'est,
jusqu'à ce que tu sortes du bouton comme la rose, fraîche et riante.

Dans la nuit sombre de ta séparation mon âme est venue à mes lèvres ;
il est temps que tu sortes comme la lune brillante.

J'ai fait couler de mes yeux deux cents ruisseaux sur ton passage,
dans l'espoir que tu sortes comme un cyprès qui se balance.

Hafez, n'aie pas d'inquiétude, car ce Joseph au visage de lune
reviendra, et tu sortiras de la cabane des chagrins.