Ghazal 495: « Demande du vin et répands des roses : que cherches-tu du temps ? »

می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟
این گفت سحرگه گل، بلبل! تو چه می‌گویی؟

مسند به گلستان بر، تا شاهد و ساقی را
لب گیری و رخ بوسی، می نوشی و گل بویی

شمشاد، خرامان کن وآهنگ گلستان کن
تا سرو بیآموزد از قد تو، دل‌جویی

تا غنچهٔ خندانت، دولت به که خواهد داد
ای شاخ گل رعنا، از بهر که می‌رویی؟

امروز که بازارت، پرجوش خریدار است
دریاب و بنه گنجی از مایهٔ نیکویی

چون شمع، نکورویی در رهگذر باد است
طرف هنری بربند از شمع نکورویی

آن طره که هر جعدش، صد نافهٔ چین ارزد
خوش بودی اگر بودی بوییش ز خوش‌خویی

هر مرغ به دستانی در گلشن شاه آمد
بلبل به نواسازی، حافظ به غزل‌گویی

« Demande du vin et répands des roses : que cherches-tu du temps ? »
Ainsi parla la rose à l'aube. Rossignol, qu'en dis-tu ?

Porte ton siège à la roseraie, afin qu'auprès de la beauté et de l'échanson
tu prennes la lèvre et baises la joue, boives le vin et respires la rose.

Fais onduler ta taille de buis et dirige-toi vers la roseraie,
afin que le cyprès apprenne de ta stature l'art de plaire.

À qui ton bouton rieur donnera-t-il la fortune ?
Ô gracieux rameau de roses, pour qui pousses-tu ?

Aujourd'hui que ton marché bouillonne d'acheteurs,
saisis l'instant et amasse un trésor du capital de la bonté.

La beauté, telle une bougie, est sur le passage du vent ;
tire quelque profit de mérite de la bougie de la beauté.

Cette mèche dont chaque boucle vaut cent poches de musc de Chine,
qu'il serait bon qu'elle eût un parfum de bon caractère.

Chaque oiseau est venu à la roseraie du roi avec son chant :
le rossignol en composant des mélodies, Hafez en disant des ghazals.