Ghazal 56: Le cœur est le pavillon de son amour

دل سراپردهٔ محبت اوست
دیده آیینه‌دار طلعت اوست

من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست

تو و طوبی و ما و قامت یار
فکر هر کس به قدر همت اوست

گر من آلوده‌دامنم چه عجب
همه عالم گواه عصمت اوست

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده‌دار حریم حرمت اوست

بی خیالش مباد منظر چشم
زآن که این گوشه جای خلوت اوست

هر گل نو که شد چمن‌آرای
ز اثر رنگ و بوی صحبت اوست

دور مجنون گذشت و نوبت ماست
هر کسی پنج روز، نوبت اوست

ملکت عاشقی و گنج طرب
هر چه دارم ز یمن همت اوست

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟
غرض اندر میان سلامت اوست

فقر ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبت اوست

Le cœur est le pavillon de son amour ;
l'œil tient le miroir devant son visage.

Moi qui n'incline la tête devant aucun des deux mondes,
mon cou est sous le fardeau de sa faveur.

À toi l'arbre du paradis, à nous la taille de l'ami ;
la pensée de chacun est à la mesure de son ambition.

Si ma robe est souillée, quoi d'étonnant ?
Le monde entier témoigne de sa pureté.

Qui suis-je en ce sanctuaire, où la brise
garde le rideau de l'enceinte de son honneur ?

Que la vue de mon œil ne soit jamais sans son image,
car ce recoin est le lieu de sa retraite.

Chaque rose nouvelle venue orner la prairie
est l'effet de la couleur et du parfum de sa compagnie.

Le temps de Majnoun est passé, c'est notre tour ;
chacun a son tour pour cinq jours.

Le royaume de l'amour et le trésor de la joie,
tout ce que j'ai vient de la grâce de sa sollicitude.

Si mon cœur et moi sommes sacrifiés, qu'importe ?
Le but, en tout cela, est son salut.

Ne regarde pas la pauvreté du dehors, car la poitrine
de Hafez est le trésor de son amour.