Ghazal 59: J'espère une tendresse de la part de l'ami

دارم امید عاطفتی از جناب دوست
کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

چندان گریستیم که هر کس که برگذشت
در اشک ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان
موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت
از دیده‌ام که دم به دمش کار شست و شوست

بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد
با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست؟

عمری‌ست تا ز زلف تو بویی شنیده‌ام
زان بوی در مشام دل من هنوز بوست

حافظ بد است حال پریشان تو، ولی
بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست

J'espère une tendresse de la part de l'ami ;
j'ai commis une faute, et mon espoir est dans son pardon.

Je sais qu'il passera sur mon crime, car lui,
bien que beau comme une fée, a le naturel d'un ange.

Nous avons tant pleuré que chaque passant,
voyant couler nos larmes, a dit : quel est ce ruisseau ?

Cette bouche n'est rien, et je n'en vois pas trace ;
cette taille est un cheveu, et je ne sais quel cheveu c'est.

Je m'étonne que l'image de son visage ne soit pas partie
de mon œil, occupé d'instant en instant à laver.

Sans dire un mot, ta chevelure attire le cœur ;
devant ta chevelure qui attire les cœurs, qui oserait discuter ?

Voilà une vie que j'ai senti un parfum de ta chevelure ;
de ce parfum, l'odorat de mon cœur garde encore la senteur.

Hafez, ton état d'égarement est mauvais, mais
être égaré par le parfum de la chevelure de l'ami est bon.