Ghazal 77: Un rossignol tenait au bec un pétale de rose aux belles couleurs

بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌های زار داشت

گفتمش: در عین وصل‌، این ناله و فریاد چیست؟
گفت ما را جلوه‌ی معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت

درنمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنینان‌، بخت برخوردار داشت

خیز تا بر کلک آن نقاش‌، جان افشان کنیم
کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

گر مرید راه عشقی، فکر بدنامی مکن
شیخ صنعان، خرقه رهن خانهٔ خمار داشت

وقت آن شیرین‌قلندر خوش که در اطوار سیر
ذکر تسبیح ملک در حلقه‌ی زنار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری‌سرشت
شیوه‌ی جنات تجری تحتها الانهار داشت

Un rossignol tenait au bec un pétale de rose aux belles couleurs,
et dans cette abondance il poussait d'amères plaintes.

Je lui dis : en pleine union, que sont cette plainte et ce cri ?
Il dit : c'est l'éclat de l'aimée qui nous tient à cette tâche.

Si l'ami ne s'est pas assis avec nous, il n'y a pas lieu de protester ;
c'était un roi comblé, il rougissait d'un mendiant.

Nos prières et nos coquetteries n'ont pas de prise sur la beauté de l'ami ;
heureux celui dont la fortune reçut quelque chose des belles.

Lève-toi, répandons nos âmes sur le calame de ce peintre
qui tenait tant de figures merveilleuses dans le tour de son compas.

Si tu es disciple sur la voie de l'amour, ne pense pas au mauvais renom ;
le cheikh San'an avait mis son froc en gage chez le marchand de vin.

Heureux le temps de ce doux qalandar qui, dans les étapes du voyage,
gardait le chapelet de louange des anges dans la ceinture de l'infidèle.

Sous le toit du palais de cette beauté à nature de houri, l'œil de Hafez
avait la manière des jardins sous lesquels coulent les rivières.