Ghazal 84: Échanson, apporte le vin, car le mois du jeûne est parti

ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
درده قدح که موسم ناموس و نام رفت

وقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیم
عمری که بی حضور صراحی و جام رفت

مستم کن آن چنان که ندانم ز بی‌خودی
در عرصهٔ خیال که آمد، کدام رفت

بر بوی آن که جرعهٔ جامت به ما رسد
در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت

دل را که مرده بود حیاتی به جان رسید
تا بویی از نسیم می‌اش در مشام رفت

زاهد غرور داشت، سلامت نبرد راه
رند از ره نیاز به دارالسلام رفت

نقد دلی که بود مرا صرف باده شد
قلب سیاه بود از آن در حرام رفت

در تاب توبه چند توان سوخت همچو عود؟
می ده که عمر در سر سودای خام رفت

دیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت
گمگشته‌ای که بادهٔ نابش به کام رفت

Échanson, apporte le vin, car le mois du jeûne est parti ;
donne la coupe, car la saison du renom et de l'honneur est partie.

Le temps précieux est parti ; viens, rattrapons
une vie qui s'en est allée sans flacon ni coupe.

Enivre-moi au point que, hors de moi, je ne sache plus
qui est entré dans le champ de la pensée et qui en est parti.

Dans l'espoir qu'une gorgée de ta coupe nous parvienne,
la prière pour toi est montée du banc de la taverne chaque matin et chaque soir.

Le cœur qui était mort a reçu la vie en son âme
dès qu'un souffle de la brise de ce vin a touché son odorat.

Le dévot avait de l'orgueil et n'a pas trouvé la route du salut ;
le libertin, par la voie de l'humilité, est allé au séjour de la paix.

La monnaie de cœur que j'avais a été dépensée en vin ;
c'était de la fausse monnaie, aussi est-elle allée à l'illicite.

Jusqu'à quand brûler comme l'aloès à la flamme du repentir ?
Donne du vin, car la vie est partie à poursuivre de vaines chimères.

Ne fais plus de sermon à Hafez, car il n'a pas trouvé la route,
l'égaré dont le palais a goûté le vin pur.