Ghazal 106: Que ton corps n'ait jamais besoin des faveurs des médecins

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزردهٔ گزند مباد

سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هیچ عارضه شخص تو دردمند مباد

جمال صورت و معنی ز امن صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد

در این چمن چو درآید خزان به یغمایی
رهش به سرو سهی قامت بلند مباد

در آن بساط که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنهٔ بدبین و بدپسند مباد

هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بیند
بر آتش تو بجز جان او سپند مباد

شفا ز گفتهٔ شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد

Que ton corps n'ait jamais besoin des faveurs des médecins ;
que ton être délicat ne soit pas blessé par le mal.

La santé de tous les horizons est dans ta santé ;
que ta personne ne souffre d'aucune atteinte.

La beauté de la forme et du sens tient à la sûreté de ta santé ;
que ton dehors ne soit pas abattu ni ton dedans chagrin.

Quand l'automne viendra piller cette prairie,
qu'il ne trouve pas le chemin du cyprès à la haute taille.

Sur ce tapis où ta beauté commence à se montrer,
qu'il n'y ait pas place pour la raillerie du malveillant et du malintentionné.

Quiconque regarde ton visage de lune d'un mauvais œil,
que seule son âme soit la graine de rue jetée sur ton feu.

Cherche la guérison dans la parole sucrée de Hafez,
pour n'avoir pas besoin du remède de l'eau de rose et du sucre.