Ghazal 192: Pourquoi mon cyprès à la démarche gracieuse n'a-t-il pas de penchant pour la prairie ?

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
همدم گل نمی‌شود، یاد سمن نمی‌کند

دی گله‌ای ز طره‌اش، کردم و از سر فسوس
گفت که «این سیاه‌کج، گوش به من نمی‌کند»

تا دل هرزه‌گرد من، رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود، عزم وطن نمی‌کند

پیش کمان ابرویش، لابه همی کنم ولی
گوش کشیده است از آن، گوش به من نمی‌کند

با همه عطف دامنت، آیدم از صبا عجب
کز گذر تو، خاک را، مشک ختن نمی‌کند

چون ز نسیم می‌شود، زلف بنفشه پرشکن
وه که دلم چه یاد از آن، عهدشکن نمی‌کند

دل به امید روی او، همدم جان نمی‌شود
جان به هوای کوی او، خدمت تن نمی‌کند

ساقی سیم‌ساق من، گر همه درد می‌دهد
کیست که تن چو جام می، جمله دهن نمی‌کند؟

دستخوش جفا مکن، آب رخم که فیض ابر
بی‌مدد سرشک من، در عدن نمی‌کند

کشتهٔ غمزهٔ تو شد، حافظ ناشنیده‌پند
تیغ سزاست هر که را، درد، سخن نمی‌کند

Pourquoi mon cyprès à la démarche gracieuse n'a-t-il pas de penchant pour la prairie ?
Il ne tient pas compagnie à la rose, il ne se souvient pas du jasmin.

Hier je me suis plaint de sa boucle, et par raillerie
il dit : « Cette noire tordue ne m'écoute pas. »

Depuis que mon cœur vagabond est parti vers le pli de sa chevelure,
de ce long voyage il ne songe pas à regagner sa patrie.

Devant l'arc de son sourcil je supplie sans cesse, mais
il est tendu jusqu'à l'oreille, aussi ne me prête-t-il pas l'oreille.

Avec tout le pan de ta robe, je m'étonne du vent d'est :
de ton passage il ne fait pas de la poussière un musc de Khotan.

Quand la brise remplit de plis la chevelure de la violette,
ah ! comme mon cœur se souvient de celui qui rompt ses serments !

Le cœur, dans l'espoir de son visage, ne tient plus compagnie à l'âme ;
l'âme, dans le désir de sa rue, ne sert plus le corps.

Mon échanson aux jambes d'argent ne donnerait-il que de la lie,
qui donc ne ferait de son corps, comme la coupe, une bouche entière ?

Ne livre pas l'honneur de mon visage au jeu de la cruauté, car la grâce du nuage,
sans l'aide de mes larmes, ne fait pas la perle d'Aden.

Hafez, qui n'écoutait pas les conseils, fut tué par ton œillade ;
le sabre convient à celui que la parole ne touche pas.