دیوان کامل

همهٔ ۴۹۵ غزل حافظ. با شماره یا واژه جست‌وجو کنید.

1. غزل 1: الا یا ایها الساقی ادر کأسا و ناولها
2. غزل 2: صلاح کار کجا و من خراب کجا؟
3. غزل 3: اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را
4. غزل 4: صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را
5. غزل 5: دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را
6. غزل 6: به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
7. غزل 7: صوفی بیا که آینه، صافی‌ست جام را
8. غزل 8: ساقیا برخیز و درده جام را
9. غزل 9: رونق عهد شباب است دگر بستان را
10. غزل 10: دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما
11. غزل 11: ساقی به نور باده برافروز جام ما
12. غزل 12: ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
13. غزل 13: می‌دمد صبح و کله بست سحاب
14. غزل 14: گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
15. غزل 15: ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
16. غزل 16: خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
17. غزل 17: سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
18. غزل 18: ساقیا آمدن عید مبارک بادت
19. غزل 19: ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست؟
20. غزل 20: روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
21. غزل 21: دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
22. غزل 22: چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست
23. غزل 23: خیال روی تو در هر طریق همره ماست
24. غزل 24: مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
25. غزل 25: شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست
26. غزل 26: زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
27. غزل 27: در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست
28. غزل 28: به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست
29. غزل 29: ما را ز خیال تو چه پروای شراب است؟
30. غزل 30: زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست
31. غزل 31: آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است
32. غزل 32: خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
33. غزل 33: خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
34. غزل 34: رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
35. غزل 35: برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست؟
36. غزل 36: تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
37. غزل 37: بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست
38. غزل 38: بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
39. غزل 39: باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است؟
40. غزل 40: المنة لله که در میکده، باز است
41. غزل 41: اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
42. غزل 42: حال دل با تو گفتنم، هوس است
43. غزل 43: صحن بستان ذوق‌بخش و صحبت یاران خوش است
44. غزل 44: کنون که بر کف گل، جام بادهٔ صاف است
45. غزل 45: در این زمانه، رفیقی که خالی از خلل است
46. غزل 46: گل در بر و می در کف و معشوق به کام است
47. غزل 47: به کوی میکده هر سالکی که ره دانست
48. غزل 48: صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
49. غزل 49: روضهٔ خلد برین خلوت درویشان است
50. غزل 50: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است
51. غزل 51: لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌، لب یار من است
52. غزل 52: روزگاری‌ست که سودای بتان، دین من است
53. غزل 53: منم که گوشهٔ میخانه، خانقاه من است
54. غزل 54: ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است
55. غزل 55: خم زلف تو دام کفر و دین است
56. غزل 56: دل سراپردهٔ محبت اوست
57. غزل 57: آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست
58. غزل 58: سر ارادت ما و آستان حضرت دوست
59. غزل 59: دارم امید عاطفتی از جناب دوست
60. غزل 60: آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
61. غزل 61: صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست
62. غزل 62: مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
63. غزل 63: روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست
64. غزل 64: اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبی‌ست
65. غزل 65: خوش‌تر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست؟
66. غزل 66: بنال بلبل اگر با منت سر یاری‌ست
67. غزل 67: یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
68. غزل 68: ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
69. غزل 69: کس نیست که افتادهٔ آن زلف دوتا نیست
70. غزل 70: مردم دیدهٔ ما جز به رخت ناظر نیست
71. غزل 71: زاهد ظاهرپرست از حال ما، آگاه نیست
72. غزل 72: راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
73. غزل 73: روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
74. غزل 74: حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
75. غزل 75: خواب آن نرگس فتان تو، بی‌چیزی نیست
76. غزل 76: جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
77. غزل 77: بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
78. غزل 78: دیدی که یار، جز سر جور و ستم نداشت
79. غزل 79: کنون که می‌دمد از بوستان، نسیم بهشت
80. غزل 80: عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت!
81. غزل 81: صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
82. غزل 82: آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
83. غزل 83: گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
84. غزل 84: ساقی بیار باده که ماه صیام رفت
85. غزل 85: شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
86. غزل 86: ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
87. غزل 87: حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
88. غزل 88: شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
89. غزل 89: یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
90. غزل 90: ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
91. غزل 91: ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
92. غزل 92: میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
93. غزل 93: چه لطف بود که ناگاه رشحهٔ قلمت
94. غزل 94: زان یار دل‌نوازم، شکری است با شکایت
95. غزل 95: مدامم مست می‌دارد، نسیم جعد گیسویت
96. غزل 96: درد ما را نیست درمان الغیاث
97. غزل 97: تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
98. غزل 98: اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح
99. غزل 99: دل من در هوای روی فرخ
100. غزل 100: دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد
101. غزل 101: شراب و عیش نهان چیست؟ کار بی‌بنیاد
102. غزل 102: دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
103. غزل 103: روز وصل دوستداران یاد باد
104. غزل 104: جمالت آفتاب هر نظر باد
105. غزل 105: صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
106. غزل 106: تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
107. غزل 107: حسن تو همیشه در فزون باد
108. غزل 108: خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
109. غزل 109: دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
110. غزل 110: پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
111. غزل 111: عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
112. غزل 112: آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
113. غزل 113: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
114. غزل 114: همای اوج سعادت به دام ما افتد
115. غزل 115: درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
116. غزل 116: کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد
117. غزل 117: دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
118. غزل 118: آن کس که به دست جام دارد
119. غزل 119: دلی که غیب نمای است و جام جم دارد
120. غزل 120: بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد
121. غزل 121: هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد
122. غزل 122: هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد
123. غزل 123: مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
124. غزل 124: آن که از سنبل او، غالیه تابی دارد
125. غزل 125: شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
126. غزل 126: جان، بی‌جمال جانان میل جهان ندارد
127. غزل 127: روشنی طلعت تو ماه ندارد
128. غزل 128: نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
129. غزل 129: اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
130. غزل 130: سحر بلبل حکایت با صبا کرد
131. غزل 131: بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
132. غزل 132: به آب روشن می، عارفی طهارت کرد
133. غزل 133: صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
134. غزل 134: بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
135. غزل 135: چو باد، عزم سر کوی یار خواهم کرد
136. غزل 136: دست در حلقهٔ آن زلف دوتا نتوان کرد
137. غزل 137: دل از من برد و روی از من نهان کرد
138. غزل 138: یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
139. غزل 139: رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
140. غزل 140: دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
141. غزل 141: دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد؟
142. غزل 142: دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد
143. غزل 143: سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد
144. غزل 144: به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
145. غزل 145: چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
146. غزل 146: صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
147. غزل 147: برید باد صبا دوشم آگهی آورد
148. غزل 148: یارم چو قدح به دست گیرد
149. غزل 149: دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
150. غزل 150: ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
151. غزل 151: دمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
152. غزل 152: در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
153. غزل 153: سحر چون خسرو خاور، علم بر کوهساران زد
154. غزل 154: راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
155. غزل 155: اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
156. غزل 156: به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
157. غزل 157: هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
158. غزل 158: من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
159. غزل 159: نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
160. غزل 160: خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
161. غزل 161: کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد
162. غزل 162: خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
163. غزل 163: گل بی‌رخ یار خوش نباشد
164. غزل 164: نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
165. غزل 165: مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
166. غزل 166: روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
167. غزل 167: ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
168. غزل 168: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
169. غزل 169: یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
170. غزل 170: زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
171. غزل 171: دوش از جناب آصف، پیک بشارت آمد
172. غزل 172: عشق تو نهال حیرت آمد
173. غزل 173: در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
174. غزل 174: مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
175. غزل 175: صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد
176. غزل 176: سحرم دولت بیدار به بالین آمد
177. غزل 177: نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
178. غزل 178: هر که شد محرم دل در حرم یار بماند
179. غزل 179: رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
180. غزل 180: ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
181. غزل 181: بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
182. غزل 182: حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
183. غزل 183: دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
184. غزل 184: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
185. غزل 185: نقدها را بود آیا که عیاری گیرند؟
186. غزل 186: گر می‌فروش، حاجت رندان روا کند
187. غزل 187: دلا! بسوز! که سوز تو، کارها بکند
188. غزل 188: مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
189. غزل 189: طایر دولت اگر باز گذاری بکند
190. غزل 190: کلک مشکین تو، روزی که ز ما یاد کند
191. غزل 191: آن، کیست کز روی کرم، با ما وفاداری کند؟
192. غزل 192: سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند؟
193. غزل 193: در نظربازی ما، بی‌خبران، حیران‌اند
194. غزل 194: سمن‌بویان، غبار غم چو بنشینند؛ بنشانند
195. غزل 195: غلام نرگس مست تو، تاجداران‌اند
196. غزل 196: آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
197. غزل 197: شاهدان گر دلبری زین سان کنند
198. غزل 198: گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند؟
199. غزل 199: واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
200. غزل 200: دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند؟
201. غزل 201: شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
202. غزل 202: بود آیا که در میکده‌ها بگشایند؟
203. غزل 203: سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
204. غزل 204: یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود
205. غزل 205: تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود
206. غزل 206: پیش از اینت بیش از این اندیشهٔ عشاق بود
207. غزل 207: یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود
208. غزل 208: خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
209. غزل 209: قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
210. غزل 210: دوش در حلقهٔ ما قصهٔ گیسوی تو بود
211. غزل 211: دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود
212. غزل 212: یک دو جامم دی سحرگه اتفاق افتاده بود
213. غزل 213: گوهر مخزن اسرار همان است که بود
214. غزل 214: دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
215. غزل 215: به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود؟
216. غزل 216: آن یار کز او خانهٔ ما جای پری بود
217. غزل 217: مسلمانان مرا وقتی دلی بود
218. غزل 218: در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود
219. غزل 219: کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
220. غزل 220: از دیده خون دل همه بر روی ما رود
221. غزل 221: چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
222. غزل 222: از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
223. غزل 223: هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
224. غزل 224: خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
225. غزل 225: ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود
226. غزل 226: ترسم که اشک، در غم ما پرده‌در شود
227. غزل 227: گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
228. غزل 228: گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود؟
229. غزل 229: بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد
230. غزل 230: اگر به بادهٔ مشکین دلم کشد، شاید
231. غزل 231: گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید
232. غزل 232: بر سر آنم که گر ز دست برآید
233. غزل 233: دست از طلب ندارم تا کام من برآید
234. غزل 234: چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
235. غزل 235: زهی خجسته زمانی که یار بازآید
236. غزل 236: اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
237. غزل 237: نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
238. غزل 238: جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
239. غزل 239: رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
240. غزل 240: ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
241. غزل 241: معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
242. غزل 242: بیا که رایت منصور پادشاه رسید
243. غزل 243: بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
244. غزل 244: معاشران! گره از زلف یار باز کنید
245. غزل 245: الا ای طوطی گویا‌ی اسرار!
246. غزل 246: عید است و آخر گل و یاران در انتظار
247. غزل 247: صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار
248. غزل 248: ای صبا نکهتی از کوی فلانی به من آر
249. غزل 249: ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
250. غزل 250: روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
251. غزل 251: شب وصل است و طی شد نامهٔ هجر
252. غزل 252: گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
253. غزل 253: ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر
254. غزل 254: دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور
255. غزل 255: یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور
256. غزل 256: نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر
257. غزل 257: روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر
258. غزل 258: هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
259. غزل 259: منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
260. غزل 260: ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
261. غزل 261: درآ که در دل خسته، توان درآید باز
262. غزل 262: حال خونین دلان که گوید باز؟
263. غزل 263: بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
264. غزل 264: خیز و در کاسهٔ زر آب طربناک انداز
265. غزل 265: برنیامد از تمنای لبت کامم هنوز
266. غزل 266: دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
267. غزل 267: ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
268. غزل 268: گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس
269. غزل 269: دلا، رفیق سفر بخت نیکخواهت بس
270. غزل 270: درد عشقی کشیده‌ام که مپرس
271. غزل 271: دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
272. غزل 272: باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
273. غزل 273: اگر رفیق شفیقی، درست پیمان باش
274. غزل 274: به دور لاله، قدح گیر و بی‌ریا می‌باش
275. غزل 275: صوفی گلی بچین و مرقع به خار بخش
276. غزل 276: باغبان گر پنج‌روزی صحبت گل بایدش
277. غزل 277: فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
278. غزل 278: شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
279. غزل 279: خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش
280. غزل 280: چو بر شکست صبا زلف عنبرافشانش
281. غزل 281: یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
282. غزل 282: ببرد از من قرار و طاقت و هوش
283. غزل 283: سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
284. غزل 284: هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش
285. غزل 285: در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
286. غزل 286: دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوش
287. غزل 287: ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
288. غزل 288: کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
289. غزل 289: مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
290. غزل 290: دلم رمیده شد و غافلم من درویش
291. غزل 291: ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش
292. غزل 292: قسم به حشمت و جاه و جلال شاه شجاع
293. غزل 293: بامدادان که ز خلوتگه کاخ ابداع
294. غزل 294: در وفای عشق تو، مشهور خوبانم چو شمع
295. غزل 295: سحر به بوی گلستان دمی شدم در باغ
296. غزل 296: طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
297. غزل 297: زبان خامه ندارد سر بیان فراق
298. غزل 298: مقام امن و می بی‌غش و رفیق شفیق
299. غزل 299: اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
300. غزل 300: هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
301. غزل 301: ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
302. غزل 302: خوش خبر باشی ای نسیم شمال
303. غزل 303: شممت روح وداد و شمت برق وصال
304. غزل 304: دارای جهان نصرت دین خسرو کامل
305. غزل 305: به وقت گل شدم از توبهٔ شراب خجل
306. غزل 306: اگر به کوی تو باشد مرا مجال وصول
307. غزل 307: هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمایل
308. غزل 308: ای رخت چون خلد و لعلت سلسبیل
309. غزل 309: عشقبازی و جوانی و شراب لعل‌فام
310. غزل 310: مرحبا طایر فرخ پی فرخنده پیام
311. غزل 311: عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام
312. غزل 312: بشری اذ السلامة حلت بذی سلم
313. غزل 313: بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم
314. غزل 314: دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
315. غزل 315: به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم
316. غزل 316: زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
317. غزل 317: فاش می‌گویم و از گفتهٔ خود دلشادم
318. غزل 318: مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم
319. غزل 319: سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
320. غزل 320: دیشب به سیل اشک ره خواب می‌زدم
321. غزل 321: هر چند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم
322. غزل 322: خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
323. غزل 323: ز دست کوته خود زیر بارم
324. غزل 324: گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
325. غزل 325: گر دست دهد خاک کف پای نگارم
326. غزل 326: در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
327. غزل 327: مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
328. غزل 328: من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم؟
329. غزل 329: جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
330. غزل 330: تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
331. غزل 331: به تیغم گر کشد، دستش نگیرم
332. غزل 332: مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم
333. غزل 333: نماز شام غریبان چو گریه آغازم
334. غزل 334: گر دست رسد در سر زلفین تو بازم
335. غزل 335: در خرابات مغان گر گذر افتد بازم
336. غزل 336: مژدهٔ وصل تو کو کز سر جان برخیزم
337. غزل 337: چرا نه در پی عزم دیار خود باشم
338. غزل 338: من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
339. غزل 339: خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
340. غزل 340: من که از آتش دل چون خم می در جوشم
341. غزل 341: گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
342. غزل 342: حجاب چهرهٔ جان می‌شود غبار تنم
343. غزل 343: چل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم
344. غزل 344: عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم
345. غزل 345: بی تو ای سرو روان، با گل و گلشن چه کنم؟
346. غزل 346: من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
347. غزل 347: صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟
348. غزل 348: دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
349. غزل 349: دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
350. غزل 350: به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
351. غزل 351: حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
352. غزل 352: روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
353. غزل 353: من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
354. غزل 354: به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
355. غزل 355: حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
356. غزل 356: گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
357. غزل 357: در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
358. غزل 358: غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
359. غزل 359: خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
360. غزل 360: گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
361. غزل 361: آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
362. غزل 362: دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
363. غزل 363: دردم از یار است و درمان نیز هم
364. غزل 364: ما بی‌غمان مست دل از دست داده‌ایم
365. غزل 365: عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
366. غزل 366: ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
367. غزل 367: فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم
368. غزل 368: خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
369. غزل 369: ما ز یاران چشم یاری داشتیم
370. غزل 370: صلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صلا گفتیم
371. غزل 371: ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
372. غزل 372: بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم
373. غزل 373: خیز تا خرقه صوفی به خرابات بریم
374. غزل 374: بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
375. غزل 375: صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
376. غزل 376: دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
377. غزل 377: ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
378. غزل 378: ما نگوییم بد و میل به ناحق نکنیم
379. غزل 379: سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم
380. غزل 380: بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
381. غزل 381: گرچه ما بندگان پادشهیم
382. غزل 382: فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
383. غزل 383: چندان که گفتم غم با طبیبان
384. غزل 384: می‌سوزم از فراقت روی از جفا بگردان
385. غزل 385: یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان
386. غزل 386: خدا را کم نشین با خرقه پوشان
387. غزل 387: شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
388. غزل 388: بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن
389. غزل 389: چو گل هر دم به بویت جامه در تن
390. غزل 390: افسر سلطان گل پیدا شد از طرف چمن
391. غزل 391: خوش‌تر از فکر می و جام چه خواهد بودن؟
392. غزل 392: دانی که چیست دولت؟ دیدار یار دیدن
393. غزل 393: منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
394. غزل 394: ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حسن
395. غزل 395: گلبرگ را ز سنبل مشکین، نقاب کن
396. غزل 396: صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن
397. غزل 397: ز در در آ و شبستان ما منور کن
398. غزل 398: ای نور چشم من سخنی هست گوش کن
399. غزل 399: کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن
400. غزل 400: بالابلند عشوه‌گر نقش‌باز من
401. غزل 401: چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من
402. غزل 402: نکته‌ای دلکش بگویم خال آن مه‌رو ببین
403. غزل 403: شراب لعل‌کش و روی مه‌جبینان بین
404. غزل 404: می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
405. غزل 405: به جان پیر خرابات و حق صحبت او
406. غزل 406: گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
407. غزل 407: مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
408. غزل 408: ای آفتاب آینه دار جمال تو
409. غزل 409: ای خونبهای نافه چین خاک راه تو
410. غزل 410: ای قبای پادشاهی، راست بر بالای تو
411. غزل 411: تاب بنفشه می‌دهد طرهٔ مشک‌سای تو
412. غزل 412: مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو
413. غزل 413: خط عذار یار که بگرفت ماه از او
414. غزل 414: گلبن عیش می‌دمد ساقی گل‌عذار کو؟
415. غزل 415: ای پیک راستان خبر یار ما بگو
416. غزل 416: خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه
417. غزل 417: عیشم مدام است، از لعل دل‌خواه
418. غزل 418: گر تیغ بارد در کوی آن ماه
419. غزل 419: وصال او ز عمر جاودان به
420. غزل 420: ناگهان پرده برانداخته‌ای، یعنی چه؟
421. غزل 421: در سرای مغان رفته بود و آب‌زده
422. غزل 422: ای که با سلسلهٔ زلف دراز آمده‌ای
423. غزل 423: دوش رفتم به در میکده خواب‌آلوده
424. غزل 424: از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای
425. غزل 425: دامن‌کشان همی شد در شرب زرکشیده
426. غزل 426: از خون دل نوشتم، نزدیک دوست نامه
427. غزل 427: چراغ روی تو را شمع گشت پروانه
428. غزل 428: سحرگاهان، که مخمور شبانه
429. غزل 429: ساقی بیا که شد قدح لاله پر ز می
430. غزل 430: به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
431. غزل 431: لبش می‌بوسم و در می‌کشم می
432. غزل 432: مخمور جام عشقم، ساقی بده شرابی
433. غزل 433: ای که بر ماه از خط مشکین نقاب انداختی
434. غزل 434: ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
435. غزل 435: با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
436. غزل 436: آن غالیه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
437. غزل 437: ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی
438. غزل 438: سبت سلمی بصدغیها فؤادي
439. غزل 439: دیدم به خواب دوش که ماهی برآمدی
440. غزل 440: سحر با باد می‌گفتم حدیث آرزومندی
441. غزل 441: چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی؟
442. غزل 442: به جان او که گرم دسترس به جان بودی
443. غزل 443: چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری
444. غزل 444: شهری‌ست پر ظریفان وز هر طرف نگاری
445. غزل 445: تو را که هر چه مراد است در جهان داری
446. غزل 446: صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
447. غزل 447: بیا با ما مورز این کینه‌داری
448. غزل 448: ای که در کوی خرابات مقامی داری
449. غزل 449: ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
450. غزل 450: روزگاری‌ست که ما را نگران می‌داری
451. غزل 451: خوش کرد یاوری فلکت روز داوری
452. غزل 452: طفیل هستی عشقند آدمی و پری
453. غزل 453: ای که دایم به خویش مغروری
454. غزل 454: ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی
455. غزل 455: عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
456. غزل 456: نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشی
457. غزل 457: هزار جهد بکردم که یار من باشی
458. غزل 458: ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشی
459. غزل 459: زین خوش رقم که بر گل رخسار می‌کشی
460. غزل 460: سلیمی منذ حلت بالعراق
461. غزل 461: کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی
462. غزل 462: یا مبسما یحاکي درجا من اللآلي
463. غزل 463: سلام الله ما کر اللیالي
464. غزل 464: بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی
465. غزل 465: رفتم به باغ صبحدمی تا چنم گلی
466. غزل 466: این خرقه که من دارم در رهن شراب اولی
467. غزل 467: زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی
468. غزل 468: که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی؟
469. غزل 469: أتت روائح رند الحمی و زاد غرامی
470. غزل 470: سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
471. غزل 471: ز دلبرم که رساند نوازش قلمی
472. غزل 472: احمد الله علی معدلة السلطان
473. غزل 473: وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی
474. غزل 474: هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی
475. غزل 475: گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی
476. غزل 476: نسیم صبح سعادت! بدان نشان که تو دانی
477. غزل 477: دو یار زیرک و از بادهٔ کهن دو منی
478. غزل 478: نوش کن جام شراب یک منی
479. غزل 479: صبح است و ژاله می‌چکد از ابر بهمنی
480. غزل 480: ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
481. غزل 481: بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
482. غزل 482: ای دل! به کوی عشق گذاری نمی‌کنی
483. غزل 483: سحرگه ره ‎روی در سرزمینی
484. غزل 484: تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی
485. غزل 485: ساقیا سایهٔ ابر است و بهار و لب جوی
486. غزل 486: بلبل، ز شاخ سرو، به گلبانگ پهلوی
487. غزل 487: ای بی‌خبر بکوش که صاحب‌خبر شوی
488. غزل 488: سحرم هاتف میخانه به دولت‌خواهی
489. غزل 489: ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی
490. غزل 490: در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
491. غزل 491: به چشم کرده‌ام ابروی ماه‌سیمایی
492. غزل 492: سلامی چو بوی خوش آشنایی
493. غزل 493: ای پادشه خوبان! داد از غم تنهایی
494. غزل 494: ای دل! گر از آن چاه زنخدان به درآیی
495. غزل 495: می خواه و گل‌افشان کن، از دهر چه می‌جویی؟