غزل ۱۷۲: عشق تو نهال حیرت آمد

عشق تو نهال حیرت آمد
وصل تو کمال حیرت آمد

بس غرقهٔ حال وصل کآخر
هم بر سر حال حیرت آمد

یک دل بنما که در ره او
بر چهره نه خال حیرت آمد

نه وصل بماند و نه واصل
آنجا که خیال حیرت آمد

از هر طرفی که گوش کردم
آواز سؤال حیرت آمد

شد منهزم از کمال عزت
آن را که جلال حیرت آمد

سر تا قدم وجود حافظ
در عشق، نهال حیرت آمد

معنی ابیات

  1. عشق تو نهال حیرت آمد / وصل تو کمال حیرت آمد

    عشقِ تو نهالِ حیرت شد؛ وصلِ تو کمالِ حیرت شد.

  2. بس غرقهٔ حال وصل کآخر / هم بر سر حال حیرت آمد

    بسا کسی که غرقِ حالِ وصل بود و سرانجام بر سرِ حال، حیرت به سراغش آمد.

  3. یک دل بنما که در ره او / بر چهره نه خال حیرت آمد

    دلی را نشان بده که در راهِ او خالِ حیرت بر چهره‌اش ننشسته باشد.

  4. نه وصل بماند و نه واصل / آنجا که خیال حیرت آمد

    آنجا که خیالِ حیرت آمد، نه وصل ماند و نه رسیده به وصل.

  5. از هر طرفی که گوش کردم / آواز سؤال حیرت آمد

    از هر طرف که گوش دادم، آوازِ پرسشِ حیرت آمد.

  6. شد منهزم از کمال عزت / آن را که جلال حیرت آمد

    آن کس که جلالِ حیرت به سراغش آمد، از کمالِ عزت شکست خورد و گریخت.

  7. سر تا قدم وجود حافظ / در عشق، نهال حیرت آمد

    سراپای وجودِ حافظ در عشق نهالِ حیرت شد.

تعبیر فال

آنچه در پی آن هستید از فهم و اندازهٔ معمول بیرون است و هرچه نزدیک‌تر می‌شوید، حیرت شما بیشتر می‌شود. این سردرگمی نشانهٔ گمراهی نیست؛ نشانهٔ ژرفای راه است. برای همهٔ پرسش‌ها پاسخ نجویید. با این حیرت کنار بیایید و فروتن بمانید.

درباره این غزل

غزلی عرفانی و کوتاه‌وزن با ردیفِ «حیرت آمد» که سراسر دربارهٔ «حیرت» است، یکی از منزل‌های راهِ سلوک در عرفانِ ایرانی. بیتِ چهارم اندیشه‌ای ژرف دارد: در اوجِ حیرت، «نه وصل بماند و نه واصل»، یعنی مرزِ عاشق و معشوق از میان می‌رود.

موضوع‌ها: یک‌رنگی و پرهیز از ریا · وصال

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا