غزل ۱۷۳: در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

ای عروس هنر از بخت شکایت منما
حجلهٔ حسن بیارای که داماد آمد

دلفریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

زیر بارند درختان که تعلق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

معنی ابیات

  1. در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد / حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

    در نماز، خمِ ابروی تو به یادم آمد؛ حالی به من دست داد که محراب به فریاد آمد.

  2. از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار / کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

    اکنون از من صبر و دل و هوش مخواه، که آن شکیبایی که دیدی همه بر باد رفت.

  3. باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند / موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

    باده صاف شد و پرندگانِ چمن مست شدند؛ فصلِ عاشقی رسید و کار سامان گرفت.

  4. بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم / شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

    بوی بهبود از اوضاعِ جهان می‌شنوم؛ گل شادی آورد و بادِ صبا شادمان آمد.

  5. ای عروس هنر از بخت شکایت منما / حجلهٔ حسن بیارای که داماد آمد

    ای عروسِ هنر، از بخت شکایت مکن؛ حجلهٔ زیبایی را بیارای، که داماد آمد.

  6. دلفریبان نباتی همه زیور بستند / دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

    دلفریبانِ گیاهی (گل‌ها) همه زیور بستند؛ دلبرِ ماست که با زیباییِ خدادادی آمد.

  7. زیر بارند درختان که تعلق دارند / ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

    درختانی که بار دارند زیرِ بارند؛ خوشا سرو، که از بارِ غم آزاد آمد.

  8. مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان / تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

    ای نوازنده، از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان، تا بگویم که روزگارِ شادی‌ام به یادم آمد.

تعبیر فال

یاد کسی چنان بر شما چیره شده که آرام و قرار ندارید. خبر خوش این است که روزگار رو به بهبود است و هنگام عشق و شادی رسیده. از بخت خود گله نکنید؛ آنچه چشم‌به‌راهش بودید رسیده است، خود را برای آن آماده کنید. هرچه دلبستگی‌ها کمتر باشد، آسوده‌ترید.

درباره این غزل

غزلی با ردیفِ «آمد» که از خطای شیرینِ عاشق در نماز آغاز می‌شود: خمِ محراب او را به یادِ ابروی یار انداخت. بیتِ چهارم، «بوی بهبود ز اوضاعِ جهان می‌شنوم»، مژده‌ای برای روزگاری بهتر است، و بیتِ هفتم سرو را می‌ستاید که چون میوه ندارد، از «بار» آزاد است.

موضوع‌ها: بخت و دگرگونی روزگار · ازدواج · زیبایی

بشنوید: با صدای فریدون فرح‌اندوز

غزل‌های مرتبط

دیوان را بگشا